0 Items
توماس چیپندیل کابینت و مبل ساز , مبلمان چیپندیل , دوره چیپندیل

توماس چیپندیل کابینت و مبل ساز , مبلمان چیپندیل , دوره چیپندیل

معرفی اثار و زندگینامه توماس چیپندیل

توماس چیپندیل در ژوئن 1718 در اوتلی در “غرب یورکشایر انگلیس” متولد شد. وی در لندن به کابینت سازی مبلمان در سبک های میانه گرجی ، روکوکو انگلیسی و نئوکلاسیک طراحی کرد

چیپندیل نام یک گروه رقص و اواز هم هست :

به نقل از گوگل : Chippendales یک گروه رقص است که بیشتر به خاطر اجرای موسیقی استریپ تیش مردانه و لباس مجلسی فوقانی اندام رقصنده هایش از پاپیون ، یقه و دکمه های سرآستین پیراهن که در یک تنه غیر لخت پوشیده شده است ، شناخته می شود.

توماس چیپندیل (179-1718) در ژوئن 1718 در اوتلی در غرب یورکشایر انگلیس متولد شد. وی در لندن به کابینه سازی مبلمان در سبک های میانه گرجی ، روکوکو انگلیسی و نئوکلاسیک طراحی کرد. در سال 1754 او کتابی از طرح های خود را منتشر کرد ، با عنوان آقای نجیب زاده و مدیر کابینت ساز ، که به موجب آن موفقیت مشهور شد. این طرح ها نمایانگر مد فعلی بریتانیا برای مبلمان آن دوره هستند و اکنون در سطح جهان تولید می شوند. طبق تاریخ ثبت شده در سنت مارتین در فیلدها ، وی در 16 نوامبر 1779 در قبرستان از زمان ساخت گالری ملی به خاک سپرده شد. مبلمان چیپندیل بسیار ارزشمند است. یک کابینت پادوک که در طی سال 2008 به حراج عرضه شد ، به قیمت 2،729،250 پوند فروخته شد.

پسر نجار ، چیپندیل ، ترجیح داد با چوب قرمز (صیقلی یا بدون رنگ) کار کند. در سال 1752 او کارگاه خود را در لندن افتتاح کرد ، حدود 20 کارگر استخدام کرد ، با تأکید بر ساختار و عملکرد آنها با تزئینات مختلف روبان ، شروع به تصفیه و بازسازی طرح های مبلمان موجود کرد. وی همچنین از انگیزه های سبک های چینی -گاتیکی جدا نمی شود.

چیپندیل تنها فرزند جان چیپندیل (1668–1768) ، وصال ، و همسر اولش ماری (نیاو Drake) (1693–1729) متولد شد.

وی تحصیلات ابتدایی را در مدرسه گرامر پرنس هنری گذراند .

خانواده Chippendale مدت ها درگیر تجارت چوبی بودند و بنابراین او احتمالاً آموزش های اولیه خود را از پدرش دیده بود ، هرچند اعتقاد بر این است که قبل از اینکه دوباره به لندن برود ، وی نیز توسط ریچارد وود در یورک آموزش دیده بود .

در 19 ماه مه 1748 کاترین Redshaw در چپل، سنت جورج ازدواج میفیر و آنها پنج پسر و چهار دختر داشت.

در دهه 1760 ، تحت تأثیر رابرت آدام ، توماس به ( ساختار یا شکل های ) عملکردی روی آورد که با زیبایی شناسی کلاسیک متمایز بود ، به ویژه ، او فضا های داخلی را طراحی می کرد و کاخ هاروود در نزدیکی لیدز را مبلمان کرد . در اواخر عمر ، او دیگر تجارت را متوقف کرد و مدیریت کارگاه را به پسرش که نام او را بر دوش داشت ، سپرد.

ادامه در انتهای صفحه ..

گالری تصاویر

تخت خواب , "طرحی برای تختخواب دولت" از کارگردان ، 1762. چیپندیل
تخت خواب , “طرحی برای تختخواب دولت” از کارگردان ، 1762. چیپندیل
صندلی بازو ، (یکی از مجموعه ها) ، ج. 1771 ، چوب ، چرم زرد مراکش - Harewood House
صندلی بازو ، (یکی از مجموعه ها) ، ج. 1771 ، چوب ، چرم زرد مراکش – Harewood House
صندلی راحتی ، 1773 ، گیلت وود ، اتاق خواب ایالتی - Harewood House
صندلی راحتی ، 1773 ، گیلت وود ، اتاق خواب ایالتی – Harewood House
کابینت ، دهه 1700 ، ماهاگونی - اتاق نشیمن لرد هاروود - خانه هاروود
کابینت ، دهه 1700 ، ماهاگونی – اتاق نشیمن لرد هاروود – خانه هاروود
صندلی (یکی از سوئیت ها) با تاج Lascelles ، دهه 1700 - سالن ورودی - Harewood House
صندلی (یکی از سوئیت ها) با تاج Lascelles ، دهه 1700 – سالن ورودی – Harewood House
یک میز Chippendale چینی
یک میز Chippendale چینی
جا لباس ، دهه 1700 - دکوراسیون اتاق خواب شرقی - Harewood House
جا لباس ، دهه 1700 – دکوراسیون اتاق خواب شرقی – Harewood House
Commode ، دهه 1700 - اتاق خواب شرقی - Harewood House
Commode ، دهه 1700 – اتاق خواب شرقی – Harewood House
دیانا و مینروا کمود ، 1773 ، چوب ماهون و جنگل های عجیب و غریب ، اتاق خواب دولتی - Harewood House
دیانا و مینروا کمود ، 1773 ، چوب ماهون و جنگل های عجیب و غریب ، اتاق خواب دولتی – Harewood House
کابینت ژاپنی ، (یکی از جفت ها) - اتاق نقاشی دارچین - Harewood House
کابینت ژاپنی ، (یکی از جفت ها) – اتاق نقاشی دارچین – Harewood House
آینه (یکی از جفت ها) ، ج. 1778، giltwood - گالری - Harewood House
آینه (یکی از جفت ها) ، ج. 1778، giltwood – گالری – Harewood House
آینه (یکی از جفت ها) ، 1773 ، گیلت وود ، اتاق خواب ایالتی - Harewood House
آینه (یکی از جفت ها) ، 1773 ، گیلت وود ، اتاق خواب ایالتی – Harewood House
پایه و کوزه (یکی از جفت ها) ، اواسط دهه 1700 ، برای استفاده به عنوان گرم کننده صفحه - اتاق ناهارخوری ایالتی - Harewood House
پایه و کوزه (یکی از جفت ها) ، اواسط دهه 1700 ، برای استفاده به عنوان گرم کننده صفحه – اتاق ناهارخوری ایالتی – Harewood House
میز Pembroke توسط Chippendale برای Paxton House ، 1775.
میز Pembroke توسط Chippendale برای Paxton House ، 1775.
Secretaire ، دهه 1770 ، اتاق خواب دولتی - خانه Harewood
Secretaire ، دهه 1770 ، اتاق خواب دولتی – خانه Harewood
تختخواب سلطنتی ، 1773 ، چوب های منبت کاری شده و حکاکی و مروارید ، داماس ابریشم ، اتاق خواب سلطنتی - Harewood House
تختخواب سلطنتی ، 1773 ، چوب های منبت کاری شده و حکاکی و مروارید ، داماس ابریشم ، اتاق خواب سلطنتی – Harewood House
کمد لباس با سه لطف ، اواخر دهه 1700 ، تزئینات روی چوب ساتن با معرق گل محمدی - اتاق نقاشی زرد - خانه هاروود
کمد لباس با سه لطف ، اواخر دهه 1700 ، تزئینات روی چوب ساتن با معرق گل محمدی – اتاق نقاشی زرد – خانه هاروود
"دو قفسه کتاب" ، از مدیر ، 1754.
“دو قفسه کتاب” ، از مدیر ، 1754.
تختخواب دیوید گاریک ، c.1775 ، تختخواب در سال 1860 از یک تخت به یک تخته کاهش یافت ، اکنون در موزه V&A است
تختخواب دیوید گاریک ، c.1775 ، تختخواب در سال 1860 از یک تخت به یک تخته کاهش یافت ، اکنون در موزه V&A است
میز کنسول ، مبدا ناشناخته ، با سلارت توسط توماس چیپندیل ، ج. 1771 ، چوب گل محمدی و اورملو - اتاق ناهارخوری سلطنتی - Harewood House
میز کنسول ، مبدا ناشناخته ، با سلارت توسط توماس چیپندیل ، ج. 1771 ، چوب گل محمدی و اورملو – اتاق ناهارخوری سلطنتی – Harewood House
میز تحریر چیپندیل
میز تحریر چیپندیل
صندلی چیپندیل سبک استانی با استادانه درست شده "سبک گوتیک" تزئينات و نقش و نگار پنجره ای گوتیك میله تزئيني پشت صندلی تماس
صندلی چیپندیل سبک استانی با استادانه درست شده “سبک گوتیک” تزئينات و نقش و نگار پنجره ای گوتیك میله تزئيني پشت صندلی تماس
پلاک آبی به یاد چیپندیل در محل تولد وی
پلاک آبی به یاد چیپندیل در محل تولد وی
میز کنسول و آینه (یکی از یک جفت) ج. 1779 ، تخته سنگ مروارید با روکش مرمر و گلدان - گالری - خانه هاروود
میز کنسول و آینه (یکی از یک جفت) ج. 1779 ، تخته سنگ مروارید با روکش مرمر و گلدان – گالری – خانه هاروود

مطالب مرتبط با بزرگان معماری و مشاهیر جهان :

مجسمه توماس چیپندیل در اوتلی
مجسمه توماس چیپندیل در اوتلی

مشاهیر و بزرگان جهان :


در طی سال 1749 چیپندیل خانه ای متوسط ​​در دادگاه كودویت ، نزدیك كاون گاردن اجاره كرد . در سال 1752 مجدداً به دادگاه سامرست ، واقع در خارج از رشته رفت . در سال 1754 Chippendale به 60-62 St Martin’s Lane در لندن نقل مکان کرد ، جایی که برای 60 سال آینده تجارت خانوادگی در آن فعالیت می کرد ، تا اینکه در سال 1813 پسرش ، توماس Chippendale (جونیور) به دلیل ورشکستگی اخراج شد. در طی سال 1754 او همچنین با جیمز رانی ، یک بازرگان ثروتمند اسکاتلندی ، مشارکتی را آغاز کرد ، که همزمان با تولید چاپ اول مدیر Chippendale ، پول را به تجارت می پرداخت.. راني و دفتردار او ، توماس هيگ ، احتمالاً از نظر مالي اين تجارت مراقبت مي كردند. همسر وی ، کاترین ، در سال 1772 درگذشت. پس از مرگ جیمز رانی در سال 1766 ، به نظر می رسد توماس هیگ 2000 پوند از بیوه رانی قرض گرفته است ، که او برای تبدیل شدن به شریک زندگی چیپندیل استفاده کرد. هنری فرگوسن ، یکی از مجریان رانی ، شریک سوم شد و بنابراین تجارت در Chippendale ، Haig و Co. توماس Chippendale (جونیور) مدیریت تجارت را در سال 1776 به عهده گرفت و به پدرش اجازه بازنشستگی داد. او دوباره به محلی که آن زمان Lob’s Fields (امروزه به عنوان خیابان دری معروف است) در کنزینگتون نقل مکان کرد. چیپندیل در 5 آگوست 1777 با الیزابت دیویس در کلیسای Fulham Parish ازدواج کرد. وی صاحب سه فرزند دیگر شد. در سال 1779 Chippendale به Hoxton نقل مکان کرد و در آنجا بر اثر بیماری سل درگذشت و در آنجا به خاک سپرده شدSt Martin-in-the-Fields در 16 نوامبر 1779.

یک تندیس و پلاک یادبود اختصاص یافته به چیپندیل در خارج از گالری مدرسه گرامر قدیمی در میدان مانور ، در شهر زادگاه اوتلی ، نزدیک لیدز ، یورکشایر وجود دارد . در نمای موزه ویکتوریا و آلبرت ، لندن ، یک شکل مجسمه سازی شده در اندازه کامل از توماس چیپندیل وجود دارد .

متاسفانه کتاب اصلی چیپندیل را نتوانستیم دانلود کنیم ولی یک برداشت و موشکافی در 16 صفحه را از این کتاب برای شما درج میکنیم .

وی پس از کار به عنوان سازنده کابینت سفر در لندن ، در طی سال 1754 ، اولین کابینت ساز بود که کتابی از طرح های خود را منتشر کرد ، با عنوان آقای و مدیر کابینت ساز . سه نسخه منتشر شد ، اولین بار در 1754 ، به دنبال آن چاپ مجدد مجازی در 1755 ، و سرانجام یک نسخه اصلاح شده و بزرگ در 1762 ، که در آن زمان طرح های مصور Chippendale نشانه هایی از نئوکلاسیسیسم را نشان می داد . چیپندیل در طول سالهای فعالیت خود رقابت قابل توجهی داشت ، به ویژه توسط اینس و میهو .

آثار برجسته

چیپندیل چیزی فراتر از فقط یک کابینت ساز بود ، او یک طراح داخلی بود که به جنبه های دیگر دکوراسیون مانند مبلمان نرم و حتی رنگی که باید در یک اتاق رنگ آمیزی کرد ، مشاوره داد. در طول بزرگترین موفقیت شرکت ، پس از انجام ساخت و ساز اصلی ، می تواند مانند یک طراح داخلی مدرن که با متخصصان دیگر کار می کند و برای تهیه اتاق های کاملاً تزئین شده و مبله یا خانه های کامل قرارداد منعقد کند. چیپندیل اغلب از مشتری های اشرافی پورسانت های کلانی دریافت می کرد. 26 کمیسیون از این تعداد مشخص شده است. در اینجا مبلمان Chippendale هنوز دیده می شود. مکانها عبارتند از:

یک میز Chippendale چینی
نوستل پریوری ، یورکشایر ، برای سر رولند وین ، Bt (85-1766) ؛
قلعه بلر ، پرتشایر ، برای دوک آتول (1758) ؛
خانه ویلتون ، برای هنری ، دهمین ارل پمبروک (c 1759–1773).
مرشام لو هاچ ، کنت ، برای سر ادوارد ناتکبول ، Bt (797-1767) ؛
دیوید گریک هم در شهر و هم در ویلای خود در همپتون ، میدلکس
نورمنتون هال ، راتلند و دیگر خانه های سر گیلبرت هیتکوت Bt (1768–78) که شامل مدیریت مراسم تشییع جنازه لیدی بریجت هیتکوت ، 1772 بود.
خانه هاروود ، یورکشایر ، برای ادوین لاسل (1767–78).
نیوبی هال ، یورکشایر ، برای ویلیام ودل (حدود 1772–76) ؛
معبد نیوزام ، یورکشایر ، برای لرد اروین (1774) ؛
خانه Paxton ، Berwickshire ، اسکاتلند ، برای خانه Ninian (1774–91) ؛
Burton Constable Hall ، Yorkshire for William Constable (1768–79)
خانه پتورث ، ساسکس و دیگر خانه های جورج ویندام ، سومین ارل اگرمونت (797-1777).
Dumfries House ، آیرشایر ، اسکاتلند ، برای 5 Earl of Dumfries.

صندلی چیپندیل سبک استانی با استادانه درست شده “سبک گوتیک” تزئينات و نقش و نگار پنجره ای گوتیك میله تزئيني پشت صندلی تماس
چیپندیل در تهیه مبلمان داخلی طراحی شده توسط رابرت آدام و در بروکت هال ، هرتفوردشایر و ملبورن هاوس ، لندن ، برای لرد ملبورن ، با سر ویلیام چمبرز (حدود 1772–75) همکاری کرد.

ثروتمند ترین های سال 2020

ثروتمند ترین های سال 2020

لیست 10 ثروتمند برتر جهان بعد از کرونا

لیست , سال 2020 , ثروتمندترین افراد جهان
لیست , سال 2020 , ثروتمندترین افراد جهان

ثروتمندترین افراد روی کره زمین در برابر ویروس کرونا ایمنی ندارند. با افزایش همه گیر این بیماری در اروپا و آمریکا ، بازارهای جهانی سهام منفجر شدند و ثروتهای زیادی را از بین بردند. از 18 مارس ، هنگامی که ما این لیست را نهایی کردیم ، فوربس 2،095 میلیاردر شمارش کرد ، 58 نفر کمتر از یک سال پیش و 226 کمتر از فقط 12 روز زودتر ، وقتی که ابتدا این ارزش های خالص را محاسبه کردیم. از میلیاردرهای باقی مانده ، 51 درصد فقیرتر از سال گذشته هستند. به طور خام ، میلیاردرهای جهان 8 تریلیون دلار ارزش دارند که نسبت به سال 2019 700 میلیارد دلار کاهش یافته است.

جف بزوس , ثروتمندترین افراد جهان
جف بزوس , ثروتمندترین افراد جهان

جف بزوس ثروتمندترین فرد جهان برای سومین سال پیاپی است ، با وجود دادن 36 میلیارد دلار ارزش سهام آمازون به همسر سابق خود مک کنزی بنزوس به عنوان بخشی از حل و فصل طلاق آنها در تابستان گذشته. وی 113 میلیارد دلار ارزش دارد که با افزایش 15 درصدی سهام آمازون از لیست سال 2019 ما خریداری شده است. غول تجارت الکترونیکی که او اداره می کند ، در میان همه گیری ها در کانون توجه قرار داشته است. استخدام 100000 کارگر تمام وقت و نیمه وقت برای کمک به افزایش تقاضای مصرف کنندگان در خانه و خرید آنلاین می باشد.

بیل گیتس جایگاه خود را به عنوان ثروتمندترین شماره ها نگه می دارد و پس از آن ، برنارد آرنو ، دزد دریایی کالاهای لوکس ، که از وارن بافت خواستار شد تا برای اولین بار در مکان شماره سه حرکت کند. آلیس والتون ، وارث ثروت والمارت ، ثروتمندترین زن است که با 54.4 میلیارد دلار در رتبه نهم قرار گرفت. در مجموع ، 241 زن در این لیست قرار گرفتند ، از جمله 7 نفری که با همسر ، خواهر و برادر یا فرزند خود ثروت دارند.

بزرگترین سودآور از نظر دلار ، شین یینگلین ، ثروتمندترین پرورش دهنده خوک جهان است. وی در رتبه 43 قرار دارد و 18.5 میلیارد دلار ارزش دارد – از زمان لیست سال 2019 ، 14.2 میلیارد دلار افزایش قیمت ، پس از سهم سهام غذاهای خود با نام Shenzhen Muyuan Food تقریبا سه برابر شد زیرا آنفولانزای خوکی آفریقا باعث کاهش عرضه خوک ها و افزایش قیمت ها شد.

درمجموع ، 267 نفر که لیست سال گذشته را تشکیل داده اند ، به دلیل کمبود مشاغل ، از کار افتادند. در میان قابل توجه ترین ترک ها ، آدام نویمان از WeWork است. 21 نفر دیگر درگذشت. با این وجود ، فوربس 178 تازه وارد را از 20 کشور در حال تعقیب یافت ، از جمله برخی ، مانند بنیانگذار و مدیر عامل شرکت زوم ویدئو ارتباطات ، که در میان واقعیت فعلی پناهگاه در محل ما ، خدماتش رونق می گیرد. ایالات متحده با 614 کشور با بیشترین میلیاردرها با 456 کشور و پس از آن چین بزرگ (از جمله هنگ کنگ و ماکائو) با 456 کشور باقی مانده است.

برای خالص روزانه ارزش خالص هر 2،095 میلیاردر ، به سایت forbes.com/real-time-billionaires بروید

جنگل های گابن ( جمهوری گابن )

جنگل های گابن ( جمهوری گابن )

جمهوری گابن

نقشه جمهوری گابن

نقشه جمهوری گابن

موضوع : جنگل گابن ٬ جنگلداری ٬ کشورهای جهان٬ افریقا٬ چوب افریقا٬ چوب افریقایی٬ درختان افریقایی٬

گابن ( / ɡ ə ب ɒ N / ؛ به فرانسوی: [ɡabɔ] )، رسما به جمهوری گابون ( فرانسه : gabonaise ریپابلیک )، یک کشور در سواحل غرب است آفریقای مرکزی. واقع در استوا ، گابون با گینه استوایی به سمت شمال غربی، کامرون به شمال، جمهوری کنگو در شرق و جنوب و خلیج گینه هم مرز استبه سمت غرب. این مساحت حدود 270،000 کیلومتر مربع (100،000 مایل مربع) است و جمعیت آن به 2 میلیون نفر برآورد شده است. پایتخت و بزرگترین شهر آن لیبریل است .

شعار ملی: یگانگی، کار، دادگری

از زمان استقلال آن از فرانسه در سال 1960، دولت مستقل گابن دارای سه رئیس جمهور است . در اوایل دهه 1990، گابن سیستم چند حزبی و یک قانون اساسی جدید دموکراتیک را به وجود آورد که موجب شفاف سازی روند انتخابات و اصلاح بسیاری از نهادهای دولتی شد.

نفت فراوان و سرمایه گذاری خصوصی خارجی کمک کرده اند که گابن یکی از مرفه ترین کشور در کشورهای جنوب صحرای آفریقا ، با 7 بالاترین شاخص توسعه انسانی  و چهارم بالاترین سرانه تولید ناخالص داخلی (PPP) (پس از موریس ، گینه استوایی و سیشل ) در منطقه. تولید ناخالص داخلی از سال 2010 تا 2012 بیش از 6 درصد در سال افزایش یافته است. با این حال، به دلیل نابرابری در توزیع درآمد، بخش قابل توجهی از جمعیت همچنان ضعیف است.

گابن با نام رسمی جمهوری گابُن (به فرانسوی: République gabonaise) کشوری است واقع در غرب آفریقای مرکزی، که در کنار خلیج گینه و در سواحل شرقی اقیانوس اطلس قرار گرفته‌است و با کشورهای جمهوری کنگو، کامرون و گینه استوایی همسایه است. شهر «لیبرویل» پایتخت گابن است و از دیگر مراکز پرجمعیت آن می‌توان به بندر «جنتیل» و «فرانسویل» اشاره کرد.

زبان رسمی مردم گابن فرانسوی می‌باشد، زبان‌های بومی و قبیله‌ای نیز در این کشور رایج است.

در سال ۲۰۰۶، جمعیت گابن ۱٬۴۵۴٬۸۶۷ نفر بوده‌است که از این لحاظ در رتبهٔ صد و چهل و ششمین کشور جهان جای می‌گیرد.

مساحت این کشور برابر ۲۶۷٬۷۴۵ کیلومتر مربع است که از این بابت هفتاد و ششمین کشور جهان به‌شمار می‌آید. پایتخت این کشور، شهرلیبرویل، با ۴۲۰ هزار نفر جمعیت است. از مهم‌ترین شهرهای گابن، پورژانتی ۸۸ هزار نفر، فرانسویل ۳۰ هزار نفر، اویم ۲۳ هزار نفر و موآندا ۲۱ هزار نفر را می‌توان نام برد.

واحد پول گابن فرانک سی‌اِف‌آ با واحد جز سانتیم نام دارد. هر یک فرانک سی‌اِف‌آ برابر با ۱۸ ریال است. از جمله صادرات گابن می‌توان به نفت، منگنز، الوار و اورانیم اشاره کرد. گابن از اعضای اوپک و اتحادیهٔ آفریقاست. گابن از لحاظ درآمد سرانه نخستین کشور آفریقایی سیاه و دومین کشور آفریقایی پس از لیبی است. سه چهارم مساحت گابن با جنگل پوشیده شده است.

ذخایر عظیم اورانیوم این کشور سوخت نیروگاه‌های هسته‌ای کشورهای اروپایی و به ویژه فرانسه را تأمین می‌کند و میزان آن به ۱۷۱۳ تن بالغ می‌شود.

جنگل گابن

کشت نخل برای برداشت روغن نخل در گابن رو به افزایش است و تهدیدی برای جنگل‌های این کشور به‌شمار می‌آید. گابن بیشتر مواد غذایی خود را وارد می‌کند: گندم و شیر مصرفی این کشور از فرانسه می‌آید؛ گوشت گاو از هند و برزیل حمل می‌شود.

گابن یکی از جنگلی‌ترین کشورهای آفریقایی است. بیش از ۷۶ درصد از خاک این کشور با جنگل پوشیده شده و ۱۱ درصد از مساحت کشور در پارک‌های ملی حفاظت‌شده قرار دارد.

جنگل های گابن که حدود 77٪ از سطح زمین ( در کشور جمهوری گابن ) خود را پوشش می دهند، همیشه از بسیاری از ضروریات زندگی، به ویژه سوخت و پناهگاه را تامین می کنند. این جنگل ها دارای بیش از 400 گونه از درختان است که حدود 100 گونه مناسب برای استفاده صنعتی است. استثمار تجاری در سال 1892 شروع شد، اما تنها در سال 1913 Okoumé ، با ارزش ترین چوب گابن، به بازار بین المللی معرفی شد.

چوب اکونه  : Okoume، یک نام جایگزین برای Aucoumea klineana ، چوب سخت افریقایی

جنگلداری منبع اصلی فعالیت اقتصادی در این کشور تا سال 1968 بود، زمانی که صنعت نفت به عنوان مبادله ارز خارجی جایگزین شد. گابون بزرگترین صادر کننده چوب خام در منطقه است و فروش آن 20 درصد از صادرات چوب خام آفریقا را نشان می دهد. جنگل دوم تنها در بخش نفت در درآمد صادراتی است که در سال 2003 به 319.4 میلیون دلار رسیده است. ذخایر گابون از چوب های بهره برداری عبارتند از: okoumé، 100 میلیون متر مکعب؛ ozigo ، 25-35 میلیون متر مکعب؛ ایلومبا 20 تا 30 میلیون متر مکعب؛ azobé ، 15-25 میلیون متر مکعب؛ و padouk ، 10-20 میلیون متر مکعب.

گابن 90 درصد از اكووم جهان را تهیه می كند كه تخته سه لا عالی را تولید می كند و همچنین چوب های كوچك مانند چوب ماهون ، چوب كاوازینگو و چوب آبنوس تولید می كند . جنگل های دیگر dibetou (گردو یا گردو آفریقایی)، حرکت(ساتینوود نیجریه) و چوب زبرانو (zebrano یا zebrawood) هستند. در سال 2004، حذف زباله های جنگلی 4 میلیون متر مکعب تخمین زده شد و 13 درصد آن به عنوان چوب سوخت استفاده شد.

بهره وری تا حدی ناشی از نبود زیرساخت های حمل و نقل بوده است، کمبودی که در حال حاضر توسط راه آهن ترانس گابون و بزرگراه Ndjole-Bitam از بین رفته است. جنگل زراعی به طور مداوم ترویج شده است، و نازک سازی و پاکسازی انتخابی مانع از اكومه شدن توسط گونه های دیگر شده است. بیش از 50 شرکت در بهره برداری از جنگل های گابون مشغول به فعالیت هستند. معافیت های ثبت شده که حدود 50،000 کیلومتر مربع (19،000 مایل مربع) پوشش داده شده است، توسط دولت اعطا شده است، با توسعه مناطق کمترین دسترسی که عمدتا توسط شرکت های خارجی انجام می شود. تقاضای سنتی در اروپا برای محصولات چوب الوار در سالهای اخیر کاهش یافته است؛ در طول دهه 1980، تقاضای اروپا برای چوب اکووم تقریبا یک سوم کاهش یافت. بازار در ژاپن، مراکشبا این حال، اسرائیل برای واردات آفریقایی بیشتر پذیرفته است.

منابع : ویکی پدیا 

فایل pdf  درباره اقتصاد و جنگلداری گابن 

دوره کرتاسه

دوره کرتاسه

دوره کرتاسه

دوره کرتاسه بعد از تریاس و ژوراسیک سومین دوره دوران میانه‌زیستی است که در ۱۴۵٫۵ تا ۶۵ میلیون سال پیش بود و در واقع هفتاد میلیون سال به طول انجامید و از این لحاظ طولانی‌ترین دوره در میانه‌زیستی است. نام این دوران اولین بار در سال ۱۸۲۲ (میلادی) توسط امالیوس دالوا به رسوبات کربناته گل سفیدی در جنوب انگلستان گرفته شد. کرتاسه به دو دوره کرتاسه پیشین و کرتاسه پسین تقسیم می‌شود. در دوره کرتاسه آب و هوا گرم و معتدل بوده و گیاهان پرگل و گیاهان نهان‌دانه در سطح زمین پراکنده شدند.بی‌مهرگانی همچون شاخ‌قوچی‌ها ammonite و فشنگچه‌ها belemnite نیز در این دوران وجود داشتند.

تیرانازور از بزرگترین شکارچیانی بود که در دوره کرتاسه پسین می‌زیست
در اواخر دوره کرتاسه برخی پستانداران کوچک بوجود آمدند و همچنین دراین دوره دایناسورها و آمونیت‌ها منقرض شدند. قاره‌ها در دوره‌های قبلی از یکدیگر جدا شده بودند و تنها قاره آفریقا از آمریکای جنوبی در دوره کرتاسه پیشین از هم جدا شدند. همچنین دانشمندان به این نتیجه رسیدند که در این دوره و در ۹۱ الی ۹۲ میلیون سال قبل به مدت دویست هزار سال هوای زمین به حدی گرم بوده که تنها ۵۰-۶۰٪ قاره قطب جنوب پوشیده از یخ بوده

منبع ویکی پدیا 

جایزه نوبل

 جایزه نوبل معتبرترین جایزه‌ای است که در حوزه‌هایعلمی به یک دانشمند تعلق می‌گیرد. جایزه نوبل در سال ۱۸۹۵، به وصیت کارخانه‌دارو شیمی‌دان سوئدی، آلفرد نوبل که بیشتر او را به دلیل ابداع دینامیت می‌شناسند پایه‌گذاریشد.

در سال ۱۹۰۱ میلادی،نخستین جوایز این بنیاد اهدا شد. طبق وصیت وی، پنج جایزه به‌طور سالانه در رشته‌هایفیزیک، شیمی، فیزیولوژی و پزشکی، ادبیات و صلح؛ به افرادی تعلق می‌گیرد که بیشترینخدمت را به مردم کرده باشند. اگرچه وصیت‌نامه نوبل، بنیانگذار این جوایز بود اماطرح او کامل نبود و به دلیل پاره‌ای موانع ۵ سال طول کشید تا بنیاد نوبل تأسیس شود.در ۱۰ دسامبر سال ۱۹۰۱ نخستین جوایز نوبل اهدا شد.

ششمین جایزه یعنی جایزه یادبود نوبل علوم اقتصادی نیز در سال ۱۹۶۸ میلادی، توسط بانک مرکزی سوئد پایه‌گذاری شد که البته در لیست جوایز مرتبط با بنیاد نوبل جایی ندارد. 

هیئت‌های مخصوص

چهار هیئت مخصوص اعطاء جایزه که تحت اساسنامه بنیاد نوبل فعالیت می‌کنند عبارت‌اند از:

فیزیک و شیمی

آکادمی سلطنتی علوم سوئد که وظیفه انتخاب برنده جایزه نوبل در رشته‌های فیزیک و شیمی را برعهده دارد.

اقتصاد

فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد وظیفه انتخاب برنده «جایزه علوم اقتصادی بانک مرکزی سوئد به یاد آلفرد نوبل» که به جایزه نوبل اقتصاد شناخته می‌شود را نیز برعهده دارد.

ادبیات

آکادمی سوئد وظیفه انتخاب برنده جایزه نوبل در رشته ادبیات را برعهده دارد.

فیزیولوژی و پزشکی

انستیتوی کارولینسکا وظیفه گزینش برنده جایزه نوبل در رشته فیزیولوژی و پزشکی را برعهده دارد.

صلح

کمیته نوبل نروژ وابسته به استورتینگ (پارلمان نروژ) (برای جایزه صلح).

کمیته‌های تخصصی

ضمناً پنج کمیته نوبل (از جمله کمیته نروژی برای جایزه صلح) برای توزیع یکی از جوایز مطالعه می‌کنند. به‌علاوه چهار مؤسسه نوبل هر یک برای یکی از چهار جایزه نام‌برده فعالیت می‌کنند.

اتاق کمیته نوبل نروژ

کمیته‌های پنجگانه نوبل هریک سه تا پنج عضو دارند که توسط هیئت مربوط تعیین می‌شوند. کسی نمی‌تواند خود را نامزد دریافت جایزه نوبل کند. کسانی‌که می‌توانند معرف نامزدهای جوائز نوبل باشند:

برندگان سابق جوائز نوبل (در رشته مخصوص خود)

اعضاء هیئت اعطاء جوایز و اعضاء کمیته‌های نوبل (در رشته مخصوص خود)

استادان برجسته دانشگاه و آن‌هایی که توسط اعطاء کنندگان جوایز انتخاب می‌شوند.

ناشر اثر نامزد. (در مورد ادبیات)

اعضاء پاره‌ای از سازمان‌های پارلمانی یا حقوقی بین‌المللی (برای جایزه صلح)

اعضاء پارلمان‌ها و کابینه‌ها (برای جایزه صلح).

چگونگی انتخاب برنده

در آغاز، کسانی که صلاحیت معرفی نامزد دارند فهرست نامزدهای خود را تا تاریخ یکم فوریه همان سال میلادی ارائه می‌دهند. البته، اعضای کمیته نوبل خود زمان بیشتری برای معرفی نامزدهای خود دارند. سپس کمیته نوبل نروژ با بررسی فهرست نامزدها و فهرست کوتاه‌تری شامل ۲۰ تا ۳۰ نفر از میان آن‌ها انتخاب می‌کند. در گام بعد گروهی از مشاوران نروژی و بین‌المللی گزارش‌هایی دربارهٔ نامزدهای لیست نهایی ارائه می‌دهند که اعضای کمیته نروژی با استفاده از این گزارش‌ها و دیگر مستندات تعداد نامزدها را به چند نفر می‌رسانند.

تصمیم دربارهٔ برنده نهایی در آخرین جلسه کمیته گرفته می‌شود که معمولاً در اواخر ماه سپتامبر یا اوایل اکتبر برگزار می‌شود. اگر اعضا به اجماع نرسند، رای اکثریت به حساب می‌آید.

جشن‌های اهدای جوایز

تالار کنسرت استکهلم که هرساله جشن‌های اهدای جوایز نوبل در آن برگزار می‌شود.

کمیته‌ها و مؤسساتی که جزو هیئت انتخاب جوایز هستند، اغلب نام برندگان را در ماه اکتبر اعلام می‌کنند. این جوایز در یک مراسم رسمی که در ۱۰ دسامبر، یعنی سالگرد درگذشت آلفرد نوبل برگزار می‌شود، به برندگان اهدا می‌شود.

مراسم جایزهٔ صلح نوبل از ۱۹۰۵ تا ۱۹۴۶ در مؤسسهٔ نوبل نروژ، پس از آن در ابتدا در دانشگاه اسلو، و ازسال ۱۹۹۰ در عمارت شهرداری اسلو برگزار شده‌است. سایر مراسم‌های اهدای جوایز از سال۲۰۰۵ در تالار کنسرت استکهلم برگزار شده‌اند.

هر سال هر یک از جوایز حداکثر به سه نفر اهدا می‌شود. هر جایزه عبارت است از یک مدال طلا، یک دیپلم افتخار، و مبلغی پول. در حال حاضر، مبلغ اهدایی در حدود ۱۰ میلیون کرون سوئد (اندکی بیش از یک میلیون یورو یا ۱٫۳ میلیون دلار آمریکا) است. اصولاً اهدای این مبلغ با این هدف صورت گرفته که برندگان نوبل، به دور از فشار تأمین هزینه‌ها، به کار و پژوهش ادامه دهند. اما واقعیت این است که بسیاری از برندگان، پیش از دریافت این مبلغ بازنشسته می‌شوند. اگر در یک گروه دو نفر برنده شوند، مبلغ یادشده میان دو نفر نصف می‌شود. اگر شمار برندگان سه نفر باشد، کمیتهٔ اهدای جوایز مختار است که این مبلغ را به‌طور برابر میان سه نفر تقسیم کند یا اینکه به یک از برندگان یک‌دوم و به هریک از دو نفرِ دیگر یک‌چهارم مبلغ مذکور را اهدا کند. معمولاً دریافت‌کنندگان این مبلغ، آن را برای اهداف علمی، فرهنگی، یا انسان‌دوستانه وقف می‌کنند.

از سال ۱۹۰۲، پادشاه سوئد، به‌جز جایزهٔ صلح نوبل، رسماً کلیهٔ جوایز را در استکهلم اهدا کرده‌است. پادشاه اسکار دوم، در ابتدا با اهدای جوایز بزرگ ملی به خارجی‌ها مخالف بود. اما گفته می‌شود پس از آنکه به ارزش تبلیغاتیِ این جوایز برای کشورش پی برد، نظرش عوض شد.

نخستین جایزهٔ صلح نوبل در سال ۱۹۰۱ توسط رئیس مجلس نروژ اهدا شد تا اینکه در سال ۱۹۰۴ کمیتهٔ نوبل نروژ تشکیل شد. پنج عضو این کمیته توسط استورتینگه (پارلمان نروژ) گمارده می‌شوند و انجام امور مقدماتیِ مربوط به داوری و نیز اهدای جایزهٔ صلح نوبل بر عهدهٔ این کمیته است. اعضای این کمیته مستقل هستند و به قانون‌گذاران پاسخگو نیستند. اعضای دولت نروژ حق عضویت در این کمیته را ندارند.

وصیت نوبل

پایه‌گذاری جوایز نوبل در پی وصیت آلفرد نوبل شیمی‌دان، کارآفرین سوئدی و مخترع دینامیت صورت گرفت. آلفرد نوبل در طول زندگی‌اش چندین وصیت‌نامه نوشت. آخرین وصیت‌نامه وی در ۲۷ نوامبر سال ۱۸۹۵ اندکی بیش از یکسال قبل از مرگش نوشته شد. او در ۲۷ نوامبر سال ۱۸۹۵ وصیت‌نامه مذکور را در باشگاه سوئد-نروژ پاریس امضا کرد. اختراع نوبل مستقیماً در ساخت مواد منفجره مورد استفاده قرار گرفت و او از استفاده نظامی از اختراعش به شدت ناراحت بود. گفته می‌شود در آن زمان، یک روزنامه فرانسوی به مناسبت مرگ لودویگ برادر نوبل، به اشتباه یک اعلامیه‌های درگذشت کودکان را به چاپ رساند و در آن آلفرد نوبل را «سوداگر مرگ» لقب داد؛ نوبل با خواندن این مطلب تصمیم گرفت که آخرین وصیت‌نامه خود را بنویسید. بر اساس این وصیت‌نامه، نوبل ۹۶ درصد از ثروت خود را به پایه‌گذاری مراسم اهدای پنج جایزه اختصاص داد:

کلیه دارایی‌های نقدشدنی اینجانب باید صرف امور زیر شود:

این سرمایه باید توسط مجریان وصیتنامه اینجانب، برای خرید اوراق بهادار مطمئن سرمایه‌گذاری شود تا از سود آن هر ساله به افرادی که در سالهای آینده به حال بشریت بهترین بهره‌ها را به ارمغان می‌آورند جوایزی اعطا شود. سود حاصل از سرمایه مذکور باید به پنج قسمت مساوی تقسیم شده و به پنج مورد زیر اختصاص یابد: یک قسمت به شخصی که به مهمترین کشف یا اختراع در زمینه فیزیک دست زده باشد؛ یک قسمت به شخصی که به مهمترین کشف یا پیشرفت در زمینه شیمی دست زده باشد؛ یک قسمت به شخصی که به مهم‌ترین کشف در زمینه فیزیولوژی یا پزشکی دست زده باشد؛ یک قسمت به شخصی که در عرصه ادبیات باارزش‌ترین اثر را با گرایشی آرمان‌گرایانه خلق کرده باشد؛ و یک قسمت به شخصی که برای ایجاد برادری در میان ملت‌ها و انحلال یا کاهش نیروهای نظامی یا برگزاری یا حمایت از همایش‌های صلح‌طلبانه بزرگترین و بهترین کار را انجام می‌دهد.

جوایز فیزیک و شیمی باید توسط فرهنگستان علوم سوئد؛ جوایز فیزیولوژی و پزشکی توسط مؤسسه کارولین در استکهلم؛ جوایز ادبیات توسط فرهنگستان استکهلم و جوایز قهرمانان صلح توسط کمیته‌ای که توسط استورتینگ انتخاب شده اهدا شوند. خواسته آشکار من این است که در اهدای این جوایز، ملیت شخص مورد توجه قرار نگیرد تا صرفنظر از آنکه او اهل اسکاندیناوی است یا نه، شایسته‌ترین فرد این جایزه را دریافت کند.

وصیت‌نامه آلفرد نوبل در ۲۵ نوامبر ۱۸۹۵ که در آن خواسته ۹۴٪ دارایی او را برای ایجاد بنیاد نوبل خرج کنند.

روند پیشنهاد نامزد و انتخاب برنده

در مقایسه با سایر جوایز، روند پیشنهاد نامزد و انتخاب برنده جوایز نوبل طولانی و موشکافانه‌است. به همین دلیل است که در گذر سال‌ها، جوایز نوبل به مهم‌ترین و معتبرترین جوایز در نوع خود تبدیل شده‌است. فرم‌هایی که به منزله دعوتنامه‌های شخصی و اختصاصی است، به ۳۰۰۰ شخص منتخب ارسال می‌شوند تا از آن‌ها برای اعلام نامزدی دعوت به عمل آید. برای نمونه بنیاد نوبل اعلام کرده‌است که در مورد جایزه صلح ممکن است افراد زیر نامزد شوند:

اعضای مجامع ملی و دولت‌های کشورها

اعضای دادگاه‌های بین‌المللی

رؤسای دانشگاه‌ها

استادان علوم اجتماعی، تاریخ، فلسفه، حقوق و الهیات

رؤسای موسسات تحقیقات صلح و موسسات سیاست خارجی

افرادی که جایزه صلح نوبل را دریافت کرده‌اند

اعضای هیئت مدیره سازمان‌هایی که جایزه صلح نوبل دریافت کرده‌اند

اعضای فعال یا اعضای سابق کمیته نوبل نروژ

مشاورانی که سابقاً توسط کمیته نوبل نروژ منصوب شده‌اند

برای جوایز دیگر نیز، این شرایط حکمفرما هستند.

مهلت دقیق اعلام نامزدی ۳۱ ژانویه است.  اعلام نامزدی توسط خود شخص از درجه اعتبار ساقط است. همچنین افرادی که زنده هستند می‌توانند نامزد دریافت این جایزه شوند. بر خلاف بسیاری جوایز دیگر، نامزدهای دریافت جایزه نوبل به‌طور علنی معرفی نشده و هرگز به آن‌ها اعلام نمی‌شود که آن‌ها برای دریافت جایزه مورد نظر هستند. موارد ثبت شده به مدت پنجاه سال مهروموم می‌شوند.

پس از پایان مهلت اعلام نامزدی، یک کمیته موارد نامزدی را جمع‌آوری می‌کند تا به فهرست اولیه‌ای که از۲۰۰ نامزد تشکیل شده برسد. این فهرست برای کارشناسان منتخب در حوزه کار هر یک از نامزدهافرستاده می‌شود تا اینکه فهرست مذکور به ۱۵ نامزد نهایی محدود شود. پس از آن گزارشیرا به پیوست نظرات مربوطه تهیه می‌کند و آن را به آکادمی یا بر حسب زمینه جایزه بهدیگر نهاد مربوطه می‌فرستد. برای روشن‌تر شدن حد و اندازه‌ای این موسسات، مجمع جایزهپزشکی ۵۰ عضو دارد. اعضای مؤسسه تشکیل جلسه می‌دهند و برای انتخاب برنده(ها) جایزهرای‌گیری می‌کنند. روند انتخاب برنده نهایی در بین زمینه‌های گوناگون اندکی با هم متفاوتاست. برای نمونه در ادبیات به ندرت به بیش از یک نفر جایزه اهدا می‌شود. اما سایر جایزه‌هامعمولاً برای چند نام در نظر گرفته می‌شوند.

عدم گزینش نامزدهای درگذشته

انتخاب افراد درگذشته به عنوان برنده جایزه مجاز نیست. گاهی با استناد به این واقعیت که برخی افراد که لایق دریافت جایزه نوبل بوده‌اند به خاطر اینکه پیش از مرگشان نامزد دریافت این جایزه نشده‌اند،انتقاداتی صورت گرفته‌است. در دو مورد جایزه نوبل به افراد درگذشته که در هنگام نامزدشدن زنده بوده‌اند اهدا شده‌است. این دو مورد داگ هامرشولد دبیرکل سازمان ملل متحد(۱۹۶۱، جایزه صلح) و اریک آکسل کارلفلدت (۱۹۳۱، ادبیات) هستند که به هر دوی آن‌ها درهمان سالی که درگذشتند جایزه اهدا شد. از سال ۱۹۷۴ به بعد، به افراد درگذشته جایزه اهدا نشده‌است. ویلیام ویکری (۱۹۹۶، اقتصاد) پیش از آنکه جایزه را دریافت کند درگذشت و این مسئله پس از آن بود که برنده شدن وی اعلام شده بود.

میز پذیرایی شام در مراسم نوبل

انتقادها به اهدای جوایز

در طی سال‌ها، افرادی که معتقدند توافقات رسمی و تأیید اسامی از موفقیت‌های واقعی در روند تصمیم‌گیری در مورد اینکه جایزه باید به چه کسی اهدا شود مهم‌تر است جوایز نوبل را مورد انتقاد قرار داده‌اند.

جنگ ویتنام

یکی از بدترین موارد در ۱۹۷۳رخ داد که در آن هنری کیسینجر و له دوک تو به خاطر بازگرداندن صلح به ویتنام به‌طور مشترک برنده جایزه صلح نوبل شده بودند و این در حالی بود که جنگ ویتنام همچنان ادامه داشت. له دوک تو با این استدلال که صلح هنوز محقق نشده‌است از دریافت جایزه خودداری کرد.

ماهاتما گاندی

در فاصله سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۸، ماهاتما گاندی پنج بار نامزد دریافت جایزه نوبل شد اما هیچ‌گاه جایزه‌ای دریافت نکرد. تحقیقات نشان می‌دهد که مقامات مسئول قصد داشتند در سال ۱۹۴۸جایزه نوبل را به وی اهدا کنند. با این حال وی در همان سال ترور شد. گفته می‌شود کمیته در همان سال برای وی جایزه پس از وفات در نظر گرفت. اما سرانجام این تصمیم را منتفی کرد و در عوض تصمیم گرفت که در آن سال جایزه نوبل را به هیچ‌کس اهدا نکند.

محدودیت تعداد دریافت‌کنندگان

یکی دیگر از نقاط مورد اختلاف، قوانین سختگیرانه‌ای است که با ارائه هم‌زمان جایزه به بیش از سه نفر مخالفت می‌کند. در مواردی که جایزه برای ارج نهادن به موفقیت کار تیمی که بیشتر از سه نفر است در نظر گرفته می‌شود، ناگزیر یک یا چند نفر از دریافت جایزه محروم می‌شوند. برای نمونه در سال ۲۰۰۲، جایزه‌ای که به دلیل پیشرفت‌های صورت گرفته در زمینه طیف‌سنجی توده‌ای در شیمی پروتئین به کویچی تاناکا و جان فن اهدا شد تلاش‌های فرانس هیلن‌کامپ و مایکل کاراس را از مؤسسه شیمی فیزیک و نظریه‌ای دانشگاه گوته فرانکفورت را به رسمیت نشناخت.

ریشارد کون که مجبور شد جایزه نوبل ۱۹۵۸ خود را پس دهد.

عدم ارائه جوایز به اشخاص درگذشته

همچنین، قانون عدم ارائه جوایز به اشخاص درگذشته، اغلب موفقیت‌های کسانی را که پیش از دریافت جایزه در پیشبرد آن رویداد علمی خاص همکاری داشته‌اند را به رسمیت نمی‌شناسد. برای نمونه در سال ۱۹۵۳، روزالیند فرانکلین در کشف ساختار دی‌ان‌ای به پیشرفت‌های مهمی رسید/ اما وی در سال ۱۹۵۸ در پی ابتلا به سرطان تخمدان درگذشت و در سال ۱۹۶۲ جایزه نوبل به فرانسیس کریک، جیمز واتسون و موریس ویلکینز (یکی از همکاران فرانکلین) اهدا شد.

نوبل شیمی سال ۲۰۰۰

همچنین جایزه نوبل شیمی در سال ۲۰۰۰ برای «کشف و پرورش پلیمرهای آلی رسانا»، اکتشاف پلیمرهای درهم تنیده انتقال شارژی با همان سطح رسانایی بالا، که قبلاً کشف آن توسط ویس و همکاران در گزارش وی در سال ۱۹۶۳ در مورد رسانایی بالای پلی‌پیرول اکسید شده ید دارشده  و نیز گزارش قبلی وی در مورد یک ابزار الکترونیکی آلی با رسانایی بالا  اعلام شده بود را نادیده گرفت.

نوبل فیزیک سال ۲۰۰۵

جایزه نوبل فیزیک در سال ۲۰۰۵ و به ویژه برنده شناختن روی جی. گلوبر و برنده ندانستن ای سی جورج سودارشان انتقادات فراوانی را به همراه آورد. در حالیکه نقل قول‌های ارئه شده در مقاله گلابر در سال ۱۹۶۳ نشان می‌دهند که کار وی از منابع بیشتری بهره برده، اما کاملاً روشن است که مقاله‌های هر دو فیزیکدان، در زمینه نورشناخت کوانتومی و فرضیه همگرایی نور تأثیر بسزایی داشته‌است. در این مورد نیز درگذشت لن ماندل و دان والز که به پیشبرد موارد مذکور کمک‌های فراوانی کرده بودند، باعث شد این دانشمندان نیز از گردونه حذف شوند.

نبود جایزهٔ ریاضیات

فرضیه‌های فراوانی برای اینکه چرا نوبل برای ریاضیات جایزه‌ای در نظر نگرفت ارائه شده‌اند. در وصیت‌نامه نوبل از ارائه جوایز به آن دسته از «اکتشافات و اختراعاتی» صحبت به میان آمده که برای نوع بشر در عمل بیشترین فایده را داشته‌اند و احتمالاً جنبهٔ عملی این کارها بیش از جنبه تئوریک آن مورد نظر بوده‌است. در نتیجه، ریاضیات علمی نبود که به حال بشریت فایده‌ای عملی داشته باشد. چیزی که اساس تشکیل بنیاد نوبل را تشکیل می‌داد.

یک دلیل احتمالی دیگر این بود که پیش از آن در اسکاندیناوی یک جایزه مشهور برای ریاضیات وجود داشت. جوایزی که در آن زمان در زمینه ریاضیات داده می‌شد، عمدتاً به دلیل تلاش‌های گوستا میتاگ-لفلر (Gösta Mittag-Leffler) بنیانگذار نشریه «اکتا متمتیکا» بود. این نشریه پس از گذشت یک قرن همچنان یکی از مهم‌ترین نشریات ریاضی در جهان است. او با استفاده از نفوذ خود در استکهلم، شاه اسکار دوم را متقاعد کرد تا رقابت‌های جایزه‌داری را ترتیب داده و از ریاضی‌دانان برجسته سراسر اروپا از جمله هرمیت، برتراند، ویرستراس و پوینکار تقدیر به عمل آورد.

حتی گفته می‌شود دلیل آنکه نوبل از ارائه جایزه به ریاضیات خودداری کرد این بود که همسرش با میتاگ لفلر روابط نامشروع داشت. البته این داستان یک دروغ محض است زیرا نوبل هیچگاه ازدواج نکرده بود.

در سال ۲۰۰۱، دولتنروژ ارائه جایزه آبل را در زمینه ریاضیات آغاز کرد تا جای خالی جایزه ریاضی نوبل راپر کند. جایزه شاو نیز که اهدای آن در سال ۲۰۰۴ آغاز شده و به جایزه نوبل شباهت دارددر زمینه علوم ریاضی داده می‌شود. مدال فیلدز اغلب به «جایزه نوبل ریاضی» تشبیه می‌شود.اما از آنجا که این جایزه به ریاضیدانان زیر چهل سال محدود می‌شود این مقایسه چندانمناسب نیست. جایزه کرافورد در زمینه ریاضی، مانند جوایز علمی نوبل، توسط آکادمی سلطنتیسوئد اعطا می‌شود. بطور کلی، این جایزه معادل جوایز علمی نوبل است.

منبع : ویکی پدیا 

یوهان ولفگانگ فون گوته

گوته 

 

یوهان ولفگانگ فون گوته ( / ɡ ɜːr تی ə / ؛ آلمانی: [یوهان vɔlfɡaŋ fɔn ɡøːtə]  ( گوش دادن )   ؛ 1749 اوت 28 – 22 مارس 1832) یک نویسنده و آلمانی بود دولتمرد . آثار او شامل چهار رمان است. شعر حماسی و شعر ؛ پروس و آيات درام؛ خاطرات؛ یک زندگینامه انتقاد ادبی و زیبایی شناسی ؛ و رساله های گیاه شناسی ، آناتومی و رنگ. علاوه بر این، قطعات متعددی از ادبیات و علمی وجود دارد، بیش از 10،000 نامه، و نزدیک به 3000 طراحی شده توسط او وجود دارد.

یوهان ولفگانگ فون گوته (به آلمانی: Johann Wolfgang von Goethe) (زادهٔ ۲۸ اوت ۱۷۴۹ در فرانکفورت – درگذشتهٔ ۲۲ مارس ۱۸۳۲ در وایمار)شاعر، ادیب، نویسنده، نقاش، محقق، انسان‌شناس، فیلسوف و سیاست‌مدار آلمانی بود. او یکی از کلیدهای اصلی ادبیات آلمانی و جنبش وایمار کلاسیک و همچنین رمانتیسیسم به‌شمار می‌رود. وی یکی از مردان بزرگ فرهنگی قرون ۱۸ و ۱۹ اروپا و یکی از افراد برجستهٔ ادبیات جهان محسوب می‌شود. گوته آلمانی، شکسپیر انگلیسی، هومر یونانی، و دانته ایتالیایی را چهار رکن ادبیات اروپا می‌دانند.

آلفرد روزنبرگ (ایده‌پرداز اولیه نازیسم) نظرات خود را مرهون و برگرفته از آموزه‌های گوته می‌داند و او را «جوهر روح خود» نامیده‌است.

خانه یوهان ولفگانگ فون گوته در مجموعه سنت‌گرایی وایمار قرار دارد.

یوهان ولفگانگ فون گوته (به آلمانی: Johann Wolfgang von Goethe) (زادهٔ ۲۸ اوت ۱۷۴۹ در فرانکفورت – درگذشتهٔ ۲۲ مارس ۱۸۳۲ در وایمار)شاعر، ادیب، نویسنده، نقاش، محقق، انسان‌شناس، فیلسوف و سیاست‌مدار آلمانی بود. او یکی از کلیدهای اصلی ادبیات آلمانی و جنبش وایمار کلاسیک و همچنین رمانتیسیسم به‌شمار می‌رود. وی یکی از مردان بزرگ فرهنگی قرون ۱۸ و ۱۹ اروپا و یکی از افراد برجستهٔ ادبیات جهان محسوب می‌شود. گوته آلمانی، شکسپیر انگلیسی، هومر یونانی، و دانته ایتالیایی را چهار رکن ادبیات اروپا می‌دانند.

آلفرد روزنبرگ (ایده‌پرداز اولیه نازیسم) نظرات خود را مرهون و برگرفته از آموزه‌های گوته می‌داند و او را «جوهر روح خود» نامیده‌است

خانه یوهان ولفگانگ فون گوته در مجموعه سنت‌گرایی وایمار قرار دارد.

پدر گوته، یوهان کاسپار گوته (۱۷۱۰-۱۷۸۲) همراه با خانواده‌اش در یک خانهٔ بزرگ در فرانکفورت زندگی می‌کرد، که آن زمان قسمتی از امپراتوری مقدس روم بود. مادر گوته نیز «کاترینا الیزابت گوته» (تِکستور سابق) از خانواده‌های سرشناس فرانکفورتی بود.

یوهان ولفگانگ در کنار پدر و معلم خصوصی‌اش بسیاری از معلومات را، از جمله زبان‌های لاتین، یونانی، فرانسوی، انگلیسی و عبری فرا گرفت.

او بین سال‌های ۱۷۶۵-۱۷۶۸ در لایپزیگ به تحصیل حقوق پرداخت و در آنجا به اشعار کریستین فورشتگوت گلرت علاقه پیدا کرد. پس از سال ۱۷۶۸، گوته به زادگاهش بازگشت و مدتی نیز در دارمشتات بود.

گوته پس از این که تعدادی از آثار بزرگش را به پایان رساند، سال ۱۷۷۵ به وایمار رفت و در آن‌جا بین سال‌های ۱۷۷۶-۱۷۸۶ (حدود ۱۰ سال) وزیر حکومتشد. سپس او تا سال ۱۷۸۸ به ایتالیا رفت و در آنجا به تحصیل هنر و مجسمه‌سازی باستانی پرداخت. او خود را با کارهای میکل آنژ و رافائل مشغول کرد.

سال ۱۷۸۸، گوته به وایمار بازگشت و تقریباً باقی عمرش را در آن‌جا گذرانید، هرچند که زندگی او در آن‌جا با جنگ‌های ناپلئونی روبه‌رو شد. گوته در وایمار به تحصیل زبان‌های فارسی و عربی و همچنین قرآن پرداخت و شیفتهٔ اشعار حافظ شد. وی علاقه ویژه‌ای نیز به شهر ایلمناو در نزدیکی وایمار داشته‌است. در کوه کیکل هان در نزدیکی شهر ایلمانو کلبه‌ای از وی به یادگار مانده‌است.

WhatsApp chat