0 Items

تاریخ خلیج فارس

تاریخ خلیج فارس

تاریخ خلیج فارس

خلیج فارس

“تاریخ خلیج فارس” منتشر شد

خلیج فارس ، کتاب “تاریخ خلیح فارس” (از قدیم ترین دوران تا کنون) با ویراستاری لارنس جی. پاتر و ترجمه محمد آقاجری توسط انتشارات ققنوس منتشر و راهی بازار نشر شد.به گزارش خبرگزاری میزان،این اثر مجموعه ای از مقالات علمی و تاریخی به قلم نویسندگانی چون تی. پاتس، ویتکم، تورج دریایی، محمدباقر وثوقی، گری سیک و … است که توسط لارنس جی. پاتر تدوین و ویراستاری شده است. نسخه اصلی این کتاب، در سال ۲۰۰۹ با عنوان «The Persian Gulf In History» توسط انتشارات پالگریو مک میلان به چاپ رسید.

به عبارتی، این کتاب در همایشی که اکتبر سال ۲۰۰۴ در لیماسول قبرس برگزار شد، شکل گرفت. این همایش را برنامه خلیج ۲۰۰۰ برگزار کرد که برنامه پژوهشی و بین المللی مهمی درباره کشورهای خلیج فارس است و مرکز آن در دانشگاه کلمبیا قرار دارد و از پشتیبانی مرکز گفتگوی تمدن ها در نیکوزیا برخوردار است.

خلیج فارس از روزگار باستان هویتی منحصر به فرد و آشکار داشته است. دنیل پاتس بر اساس اسناد تاریخی نتیجه گرفته که خلیج فارس را نمی توان صرفا چون دنباله ای برای میانرودان یا ایران در نظر گرفت. این ناحیه از روزگاران بسیار کهن، هویتی داشت که بر همسایگان آن همچون ساکنانش مشخص بود.

کتاب «تاریخ خلیج فارس» ۳ بخش اصلی با عناوین «تاریخ و جامعه خلیج فارس»، «خلیج فارس و اقیانوس هند» و «نقش بیگانگان» دارد.

باستان شناسی و تاریخ اولیه خلیج فارس، خلیج فارس در دوران باستان متاخر» روزگار ساسانی (۲۰۰ تا ۷۰۰ میلادی)، خلیج فارس در آغاز دوره اسلامی: مشارکت باستان شناسی با تاریخ منطقه ای، ملوک هرمز: از آغاز تا ورود پرتقالی ها، فراز و فرود: بندر بصره در سده های شانزدهم و هفدهم، حضور اعراب در کرانه های ایرانی خلیج فارس، جوامع خلیج فارس: خلیجی ها از دید انسان شناختی _ تکامل و شیوه های زندگی آن ها، از جمله موضوعاتی هستند که در بخش اول کتاب درباره شان صحبت شده است.

در بخش دوم هم که درباره خلیج فارس و اقیانوس هند است، این موضوعات مطرح شده اند: یگانگی فرهنگی خلیج فارس و اقیانوس هند: چشم انداز تاریخی، خلیج فارس و کرانه های سواحلی: پیشینه ای دیرپای از فرهنگ پذیری و برخوردهای هند و خلیج فارس از نیمه سده شانزدهم تا نیمه سده بیستم.

حضور پرتغالی ها در خلیج فارس، روابط هلند با خلیج فارس، عثمانی ها در خلیج فارس، انگلیس و خلیج فارس: در مرزهای امپراتوری و آمریکا و خلیج فارس در سده بیستم هم مقاله هایی هستند که در بخش سوم کتاب به چاپ رسیده اند.

در قسمتی از این کتاب می خوانیم:

دلیل این که ساسانیان می کوشیدند تا خلیج فارس را در دست داشته باشند و با آن مانند قلمرو انحصاری خود برخورد می کردند صرفا ملاحظات سیاسی نبود، بلکه انگیزه های اقتصادی نیز دخیل بود. ساسانیان در رقابت خود با امپراطوری روم روی به دریاها گذاردند و پایگاه ها و جوامع بازرگان پیشه ای برپای داشتند. ضرورت این امر برخاسته از نبردهای همیشگی میان ایران و روم بود که سبب کاهش رفت و آمد در راه زمینی جاده ابریشم می شد. حتی زمانی که نبردهای آغازشده در سده سوم میلادی دگربار در سال های ۵۰۲ _ ۵۰۶، ۵۲۷ _ ۵۶۱ و ۶۰۲ _ ۶۲۹ تشدید شد این دریاها اهمیتی بیش از پیش یافتند. از همین رو بود که خلیج فارس به صورت راه جایگزین مهمی برای مسیرهای زمینی درآمد.

استان فارس در این زمان به یک کانون پرتحرک اقتصادی تبدیل شد که از طریق بازرگانی رونق می گرفت و حفظ این داد و ستدها انگیزه ای برای ضرب شمار فراوانی از درهم های نقره گردید. ساسانیان همچنین به ساخت شهرها هم علاقه مند بودند، کاری که در منابع پهلوی و نیز آثار عربی و فارسی بازتاب یافته است…

این کتاب با ۴۹۳ صفحه، شمارگان هزار و ۱۰۰ نسخه و قیمت ۳۲ هزار تومان منتشر و عرضه شده است.

 

 

تاریخچه نام «خلیج فارس» در منابع و کتب قدیمی

 
تاریخچه نام «خلیج فارس» در منابع و کتب قدیمی

تاریخچه نام «خلیج فارس» در منابع و کتب قدیمی

در نوشتار حاضر تلاش خواهد شد با تکیه بر شماری از منابع و کتب تاریخی به گونه‌ای مختصر و موجز پیشینه تاریخی کاربرد نام « خلیج فارس» برای آبراه بسیار مهم و استراتژیک خلیج فارس مورد بررسی، بازکاوی و یادآوری قرار گیرد.

 

به گزارش جی پلاس، تا قبل از ورود آریاییان به فلات ایران در منابع آسوری از خلیج فارس با عنوان « نارمرتو Narmarratu» نام برده شده است که به معنای رود و یا آبراه تلخ است و این قدیمی‌ترین عنوانی است که بر خلیج فارس داده شده است.

کتیبه‌ای از داریوش بزرگ

 

در کتیبه‌ای از داریوش بزرگ شاه هخامنشی واژه یا عبارت « درایه تیه هچا پارسه آئی تی Draya tya hacha Parsa aity» بر آبراه خلیج فارس اطلاق شده است که معنای آن « دریایی که از پارس می‌رود» است.

فلاویوس آریانوس (Flavius Arrianus) مورخ یونانی که در قرن دوم میلادی می‌زیسته است در کتابش آنابازیس برای نام خلیج فارس واژه « پرسیکون کاای تاس Persikon Kaitas» را به کار می‌برد که معنا و مفهوم آن قرابت نزدیکی با عبارت « خلیج فارس» دارد.

جغرافی‌دان معروف یونانی

« استرابون Strabon» جغرافی‌دان معروف یونانی هم که در نیمه قرن اول میلادی زندگی می‌کرد در کتاب خود مکرراً از همین واژه برای معرفی خلیج فارس بهره برده و به ویژه تصریح می‌کند که اعراب ب۹۳ین دریای سرخ و خلیج فارس (پرسیکون کا ای تاس) روزگار می‌گذرانند.

بطلمیوس بزرگترین جغرافیدان عالم درباره آبراه خلیج فارس می گوید : 

کلودیوس پتوله ما اوس (Claudius Ptalemaeus) معروف و مشهور به بطلمیوس بزرگترین جغرافیدان عالم

در قرون اولیه پس از میلاد در قرن دوم میلادی از آبراه خلیج فارس تحت نام « پرسیکوس سینوس Persicus Sinus» ذکر کرده است

که دقیقاً به مفهوم « خلیج فارس» است. در برخی منابع لاتین این واژه به صورت سینوس پرسیکوس و « ماره پرسیکوم Mare Persicum»

هم ذکر شده است که معنای عبارت اخیر دریای پارس است.

نام خلیج فارسدر زبانهای مختلف جهان

لازم به یادآوری است که در بسیاری از زبانهای زنده دنیا نیز همین واژه سینوس پرسیکوس برای معرفی نام خلیج فارس وارد شده است. چنانکه در زبانهای : فرانسه به صورت : Golfe Persique؛ .۶انگلیسی Persian Gulf؛ آلمانیPersischer Golf؛ ایتالیایی Golfo Persico؛ روسی Persidskizaliv؛ ژاپونی Perusha Wan؛ و ترکی Farsi Korfozi ثبت شده است.

کوین توس کورتیوس روفوس (Quintus Curtius Rufus) مورخ رومی هم در قرن اول میلادی نام لاتین « آکوارم پرسیکوAquarum Persico» را برای نام خلیج فارس به کار برده است که به معنای آبگیر پارس است.

در منابع تاریخی و جغرافیایی دوره اسلامی نیز به طور مکرر برای شناسایی و معرفی آبراه خلیج فارس از واژه‌ها و عبارات « بحر فارس ـ البحر الفارسی ـ الخلیج الفارس ـ خلیج فارس» استفاده شده است.

ابوبکر احمد بن محمدبن اسحاق بن ابراهیم الهمدانی مشهور و معروف به ابن الفقیه در اثر جغرافیایی‌اش مختصر کتاب البلدان که در سال ۲۷۹ق تألیف شده است درباره خلیج فارس چنین آورده است : « و اعلم ان بحر فارس و الهندهما بحر واحد لاتصال احدهما بالاخر. یعنی : بدان که دریای پارس و هند از برای پیوستگی به یکدیگر هر دو یک دریا هستند.»

ابوعلی احمدبن عمر بن رسته در کتابش الاعلاق النفیسه و در سال ۲۹۰ق درباره خلیج فارس چنین نوشته است :

فاما البحر الهندی یخرج منه خلیج الی ناحیه فارس یسمی الخلیج فارس … و بین هذین الخلیجین (یعنی خلیج احمر و خلیج فارس) ارض الحجاز و الیمن و سایر بلاد العرب. یعنی : اما دریای هند، از آن خلیجی به سوی ناحیت پارس بیرون آید که خلیج فارس نام دارد… و بین این دو خلیج یعنی خلیج احمر و خلیج پارس سرزمین حجاز و یمن و دیگر بلاد عرب واقع است.

ابوالقاسم عبیدالله بن عبدالله بن احمد بن خرداد به خراسانی (وفات ۳۰۰ق) در کتاب خود المسالک و الممالک در این باره می‌نویسد: « گروهی از این رودها به سوی بصره و گروهی به سوی مذار [شهری بین واسط و بصره] روانند و سپس همه آنها به دریای پارس می‌ریزند.»

بزرگ بن شهریار الناخذاه هرمزی (ناوخدای هرمزی) در کتابش عجایب الهند بر و بحر و جزایره که در سال ۳۴۲ق آن را تألیف کرده است از واژه « بحر فارس» برای معرفی خلیج فارس بهره برده است. ابواسحاق ابراهیم بن محمد الفارسی الاصطخری (وفات ۳۴۶ق) هم در کتاب خود مسالک الممالک از همین عبارت « بحر فارس» برای معرفی نام خلیج فارس استفاده می‌کند. مورخ نامدار ابوالحسن علی بن الحسین بن علی مسعودی (وفات ۳۴۶ق) نیز در اثرش « مروج الذهب و معادن جوهر» در ذکر خلیج فارس عبارت « بحر فارس» را به کار برده است. مسعودی در کتاب دیگرش « التنبیه و الاشراف» هم واژه « البحر الفارسی» را برای شناساندن خلیج فارس به کار گرفته است.

ابوریحان محمد بن احمد البیرونی الخوارزمی (وفات ۴۴۰ق) نیز در آثار خود واژه‌های « دریای پارس ـ خلیج پارس ـ بحر پارس» را برای معرفی خلیج فارس ذکر کرده است.

ابن حوقل در اثرش « صورﺓ الارض» و بشاری در کتابش احسن التقاسیم فی معرفه الاقالیم که به ترتیب در سالهای ۳۶۷ق و ۳۷۵ق تألیف شده‌اند، واژه « بحر فارس» را به جای خلیج فارس به کار برده‌اند در کتاب « حدودالعالم من المشرق الی المغرب» هم در معرفی خلیج فارس از عبارت « خلیج فارس» بهره گرفته شده است.

محمد بن نجیب بکیران در کتابش جهان نامه؛ ابن البلخی در کتابش فارسنامه؛ شرف‌الزمان طاهر مروزی در اثرش طبایع الحیوان؛ ابوعبدالله محمد بن عبدالله بن ادریس در کتاب نزهه المشتاق فی اختراق الآفاق؛ شهاب‌الدین ابوعبدالله یاقوت بن عبدالله حموی رومی در کتاب مشهورش معجم‌البلدان؛ ابوعبدالله زکریا بن محمد بن محمود قزوینی در کتاب آثارالباقیه و اخبارالعباد؛ در کتاب عجائب المخلوقات و غرایب الموجودات؛ ابوالفداء در کتاب تقویم‌البلدان؛ و شمس‌الدین ابوعبدالله محمد بن ابی طالب الانصاری الدمشقی الصوفی در کتابش نخبه‌الدهر فی عجایب البر و البحر به ترتیب واژه‌ها و عبارات : « بحر پارس – دریای پارس (و هم بحر پارس) ـ الخلیج الفارسی ـ بحر فارس ـ دریای پارس (و هم بحر فارس) ـ دریای پارس ـ بحر فارس ( و دریای پارس) ـ بحر فارس و بحر الفارسی (و بحر فارس)» را در معرفی و ذکر خلیج فارس به کار برده‌اند. این عبارات و واژه‌ها به طور مکرر طی قرون پنجم تا یازدهم قمری در کتب و منابع تاریخی و جغرافیایی زیر نیز ذکر شده است : شهاب‌الدین احمد بن عبدالوهاب بن محمد النویری در کتاب نهایت‌الادب فی فنون العرب؛ حمدالله ابی بکر مستوفی در کتاب نزهه‌القلوب؛ ابوحفص زین‌الدین عمر بن مظفر معروف به ابن الوردی در کتاب حزیده‌العجائب و فریده‌الغرایب؛ ابن بطوطه در کتاب خود تحفه النظار فی غرائب الامصار و عجائب‌الاسفار؛ ابوالقاسم محمد بن حوقل در کتاب صورهالارض؛ و کتاب صبح الاعشی فی کتابه الانشاء نوشته احمد بن علی بن احمد القلقشندی.

همچنین مصطفی بن عبدالله کاتب چلبی فلسطینی معروف و مشهور به حاجی خلیفه (وفات ۱۰۶۷ق) صاحب کتاب کشف‌الظنون در کتاب دیگرش جهان‌نما در توصیف خلیج فارس آورده است : [ترجمه از زبان ترکی است] « دریای پارس ـ به این دریا سینوس پرسیقوس می‌گویند یعنی خلیج فارس به مناسبت اینکه در مشرق آن فارس واقع است بدان نسبت داده می‌شود و آن را ماره پرسیقوم (دریای پارس) نیز می‌گویند.»

در جلد هفتم دایره‌المعارف البستانی نیز که در سال ۱۸۸۳م به چاپ رسیده است برای معرفی خلیج فارس از واژه « الخلیج العجمی» استفاده شده است.   منبع: جام جم ایام


گالری تصاویر و عکس خلیج فارس به مناسبت روز خلیج فارس دهم اردیبهشت

 

 

WhatsApp chat