آرامگاه های شیراز

آرامگاه های شیراز

 

آرامگاه حافظ

تالار وسیع و باشکوه اون به عرض 7 و طول 56 متر به وسیله 20 ستون سنگی نگهداری میشه و باغ ورودی به وسیله همین تالار از باغ ارامگاهی جداشده است. چهار ستون وسط این تالار با سر ستون و سرهم و یکپارچه است و مربوط به عهد کریمخان زنده. طرفین دیوارهای این تالار از سنگ مرمر ساخته شده و بر پیشانی این سنگها یکی از غزلیات حافظ به صورت کتیبه ای نوشته شده.

طرف دیگر این بنای مجلل باغ آرامگاه قرار داره که کمی بلندتر از باغ ورودی احداث شده.

آرامگاه حافظ

آرامگاه حافظ

آرامگاه سعدی

در خاک هنر پرور شیراز از 7 قرن پیش به این طرف، آرامگاهی در بین باغ مصفایی قرار گرفته که زیارتگاه صاحبدلان جهانه. این ارامگاه مزار جاودانی یکی از بزرگترین شاعران و نویسندگان ایران در قرن 7 هجری است و اسم او که شهره آفاقه سعدی است.

این شاعر و نویسنده نامدار و خالق اثار بی مانندی مثل بوستان و گلستان و طیبات و بدایع و قصاید مدتها در همین مکان که امروز مزار اوست در خانقاهی می زیسته و دور از غوغای شهر در خلوت دل مضامین آسمانی می سروده. بعد از مرگ سعدی این خانقاه هم به آرامگاه او تبدیل گردید و از اون پس به صورت زیارتگاه اهل دل و صاحبان ذوق و دوستداران شعر و ادب فارسی در اومد.

در زیر محوطه ، چشمه آب زلالی قرار داره که از خیلی سال پیش شستشو در اون جزو اعتقادات مردم شیراز بوده و برای دسترسی به این چشمه ، در قسمت شمال غربی پلکانی ساخته شده. بر در ورودی باغ آرامگاه بیتی از اشعار شاعر نوشته شده است. در این بنا سنگهای رنگین و زیبایی که با ظرافت حجاری شده اند استفاده شده و از کاشی های فیروزه فام  برای جلوه بیشتر استفاده شده.

در انتهای ایوان ،  قرینه اتاق آرامگاه  کتابخانه ای است که در ضمن مزار مرحوم فصیح الملک  متخلص به  شوریده شیرازی یکی از شعرای معاصر هم هست. لازم به ذکره که قنات سعدی در ادامه راه ،  باغ دلگشا را هم مشروب می کنه.

آرامگاه سعدی شیراز

آرامگاه سعدی شیراز

مطلب پیشنهادی: دکوراسیون سنتی

 

سعدی شاعر سفر، حکمت و صلح است

رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور گفت: با توجه به اینکه سعدی شاعر سفر، حکمت و صلح است آثار خود را در قالب ادبیاتی قابل فهم و حکمت‌آمیز برای عامه مردم بیان کرده است.

سعدی (استاد سخن و شیخ اجل) شاعر سفر، حکمت و صلح است .

ابومحمد مُصلِح‌الدین بن عَبدُالله نامور به سعدی شیرازی و مشرف الدین (۵۸۵ یا ۶۰۶ – ۶۹۱ هجری قمری، برابر با: ۵۶۸ یا ۵۸۸ – ۶۷۱ هجری شمسی) شاعر و نویسندهٔ پارسی‌گوی ایرانی است. آوازهٔ او بیشتر به خاطر نظم و نثر آهنگین، گیرا و قوی اوست. جایگاهش نزد اهل ادب تا بدان‌جاست که به وی لقب استاد سخن و شیخ اجل داده‌اند. آثار معروفش کتاب گلستان در نثر و بوستان در بحر متقارب و نیز غزلیات و دیوان اشعار اوست که به این سه اثر کلیات سعدی می‌گویند.

آرامگاه سعدی  شیراز

آرامگاه سعدی شیراز

 

تن آدمی شریف است به جان آدمیت                                    نه همین لباس زیباست نشان آدمیت

اگر آدمی به چشم است و دهان و گوش و بینی                           چه میان نقش دیوار و میان آدمیت

خور و خواب و خشم و شهوت شَغَب ست و جهل و ظلمت                  حیَوان خبر ندارد ز جهان آدمیت

به حقیقت آدمی باش وگرنه مرغ باشد                                   که همین سخن بگوید به زبان آدمیت

مگر آدمی نبودی که اسیر دیو ماندی                                        که فرشته ره ندارد به مقام آدمیت
Source: اخبار روز ایران و جهان