0 Items
جنگل های گابن ( جمهوری گابن )

جنگل های گابن ( جمهوری گابن )

جمهوری گابن

نقشه جمهوری گابن

نقشه جمهوری گابن

موضوع : جنگل گابن ٬ جنگلداری ٬ کشورهای جهان٬ افریقا٬ چوب افریقا٬ چوب افریقایی٬ درختان افریقایی٬

گابن ( / ɡ ə ب ɒ N / ؛ به فرانسوی: [ɡabɔ] )، رسما به جمهوری گابون ( فرانسه : gabonaise ریپابلیک )، یک کشور در سواحل غرب است آفریقای مرکزی. واقع در استوا ، گابون با گینه استوایی به سمت شمال غربی، کامرون به شمال، جمهوری کنگو در شرق و جنوب و خلیج گینه هم مرز استبه سمت غرب. این مساحت حدود 270،000 کیلومتر مربع (100،000 مایل مربع) است و جمعیت آن به 2 میلیون نفر برآورد شده است. پایتخت و بزرگترین شهر آن لیبریل است .

شعار ملی: یگانگی، کار، دادگری

از زمان استقلال آن از فرانسه در سال 1960، دولت مستقل گابن دارای سه رئیس جمهور است . در اوایل دهه 1990، گابن سیستم چند حزبی و یک قانون اساسی جدید دموکراتیک را به وجود آورد که موجب شفاف سازی روند انتخابات و اصلاح بسیاری از نهادهای دولتی شد.

نفت فراوان و سرمایه گذاری خصوصی خارجی کمک کرده اند که گابن یکی از مرفه ترین کشور در کشورهای جنوب صحرای آفریقا ، با 7 بالاترین شاخص توسعه انسانی  و چهارم بالاترین سرانه تولید ناخالص داخلی (PPP) (پس از موریس ، گینه استوایی و سیشل ) در منطقه. تولید ناخالص داخلی از سال 2010 تا 2012 بیش از 6 درصد در سال افزایش یافته است. با این حال، به دلیل نابرابری در توزیع درآمد، بخش قابل توجهی از جمعیت همچنان ضعیف است.

گابن با نام رسمی جمهوری گابُن (به فرانسوی: République gabonaise) کشوری است واقع در غرب آفریقای مرکزی، که در کنار خلیج گینه و در سواحل شرقی اقیانوس اطلس قرار گرفته‌است و با کشورهای جمهوری کنگو، کامرون و گینه استوایی همسایه است. شهر «لیبرویل» پایتخت گابن است و از دیگر مراکز پرجمعیت آن می‌توان به بندر «جنتیل» و «فرانسویل» اشاره کرد.

زبان رسمی مردم گابن فرانسوی می‌باشد، زبان‌های بومی و قبیله‌ای نیز در این کشور رایج است.

در سال ۲۰۰۶، جمعیت گابن ۱٬۴۵۴٬۸۶۷ نفر بوده‌است که از این لحاظ در رتبهٔ صد و چهل و ششمین کشور جهان جای می‌گیرد.

مساحت این کشور برابر ۲۶۷٬۷۴۵ کیلومتر مربع است که از این بابت هفتاد و ششمین کشور جهان به‌شمار می‌آید. پایتخت این کشور، شهرلیبرویل، با ۴۲۰ هزار نفر جمعیت است. از مهم‌ترین شهرهای گابن، پورژانتی ۸۸ هزار نفر، فرانسویل ۳۰ هزار نفر، اویم ۲۳ هزار نفر و موآندا ۲۱ هزار نفر را می‌توان نام برد.

واحد پول گابن فرانک سی‌اِف‌آ با واحد جز سانتیم نام دارد. هر یک فرانک سی‌اِف‌آ برابر با ۱۸ ریال است. از جمله صادرات گابن می‌توان به نفت، منگنز، الوار و اورانیم اشاره کرد. گابن از اعضای اوپک و اتحادیهٔ آفریقاست. گابن از لحاظ درآمد سرانه نخستین کشور آفریقایی سیاه و دومین کشور آفریقایی پس از لیبی است. سه چهارم مساحت گابن با جنگل پوشیده شده است.

ذخایر عظیم اورانیوم این کشور سوخت نیروگاه‌های هسته‌ای کشورهای اروپایی و به ویژه فرانسه را تأمین می‌کند و میزان آن به ۱۷۱۳ تن بالغ می‌شود.

جنگل گابن

کشت نخل برای برداشت روغن نخل در گابن رو به افزایش است و تهدیدی برای جنگل‌های این کشور به‌شمار می‌آید. گابن بیشتر مواد غذایی خود را وارد می‌کند: گندم و شیر مصرفی این کشور از فرانسه می‌آید؛ گوشت گاو از هند و برزیل حمل می‌شود.

گابن یکی از جنگلی‌ترین کشورهای آفریقایی است. بیش از ۷۶ درصد از خاک این کشور با جنگل پوشیده شده و ۱۱ درصد از مساحت کشور در پارک‌های ملی حفاظت‌شده قرار دارد.

جنگل های گابن که حدود 77٪ از سطح زمین ( در کشور جمهوری گابن ) خود را پوشش می دهند، همیشه از بسیاری از ضروریات زندگی، به ویژه سوخت و پناهگاه را تامین می کنند. این جنگل ها دارای بیش از 400 گونه از درختان است که حدود 100 گونه مناسب برای استفاده صنعتی است. استثمار تجاری در سال 1892 شروع شد، اما تنها در سال 1913 Okoumé ، با ارزش ترین چوب گابن، به بازار بین المللی معرفی شد.

چوب اکونه  : Okoume، یک نام جایگزین برای Aucoumea klineana ، چوب سخت افریقایی

جنگلداری منبع اصلی فعالیت اقتصادی در این کشور تا سال 1968 بود، زمانی که صنعت نفت به عنوان مبادله ارز خارجی جایگزین شد. گابون بزرگترین صادر کننده چوب خام در منطقه است و فروش آن 20 درصد از صادرات چوب خام آفریقا را نشان می دهد. جنگل دوم تنها در بخش نفت در درآمد صادراتی است که در سال 2003 به 319.4 میلیون دلار رسیده است. ذخایر گابون از چوب های بهره برداری عبارتند از: okoumé، 100 میلیون متر مکعب؛ ozigo ، 25-35 میلیون متر مکعب؛ ایلومبا 20 تا 30 میلیون متر مکعب؛ azobé ، 15-25 میلیون متر مکعب؛ و padouk ، 10-20 میلیون متر مکعب.

گابن 90 درصد از اكووم جهان را تهیه می كند كه تخته سه لا عالی را تولید می كند و همچنین چوب های كوچك مانند چوب ماهون ، چوب كاوازینگو و چوب آبنوس تولید می كند . جنگل های دیگر dibetou (گردو یا گردو آفریقایی)، حرکت(ساتینوود نیجریه) و چوب زبرانو (zebrano یا zebrawood) هستند. در سال 2004، حذف زباله های جنگلی 4 میلیون متر مکعب تخمین زده شد و 13 درصد آن به عنوان چوب سوخت استفاده شد.

بهره وری تا حدی ناشی از نبود زیرساخت های حمل و نقل بوده است، کمبودی که در حال حاضر توسط راه آهن ترانس گابون و بزرگراه Ndjole-Bitam از بین رفته است. جنگل زراعی به طور مداوم ترویج شده است، و نازک سازی و پاکسازی انتخابی مانع از اكومه شدن توسط گونه های دیگر شده است. بیش از 50 شرکت در بهره برداری از جنگل های گابون مشغول به فعالیت هستند. معافیت های ثبت شده که حدود 50،000 کیلومتر مربع (19،000 مایل مربع) پوشش داده شده است، توسط دولت اعطا شده است، با توسعه مناطق کمترین دسترسی که عمدتا توسط شرکت های خارجی انجام می شود. تقاضای سنتی در اروپا برای محصولات چوب الوار در سالهای اخیر کاهش یافته است؛ در طول دهه 1980، تقاضای اروپا برای چوب اکووم تقریبا یک سوم کاهش یافت. بازار در ژاپن، مراکشبا این حال، اسرائیل برای واردات آفریقایی بیشتر پذیرفته است.

منابع : ویکی پدیا 

فایل pdf  درباره اقتصاد و جنگلداری گابن 

وارنا بلغارستان

وارنا بلغارستان

 معماری و معماران کشور بلغارستان

وارنا با ۳۵۱٬۵۵۲ نفر جمعیت (سال ۲۰۰۶) بر کرانه دریای سیاه در نزدیکی دریاچه وارنا واقع شده و بندر مهمی در بخش شرقی بلغارستانبشمار می‌رود. این شهر در ۴۷۰ کیلومتری شمال شرقی صوفیه (پایتخت) قرار دارد و شهرهای مهم اطراف آن عبارتند از : دوبریخ (۴۵ کیلومتر شمالی)- شومن(۸۰ کیلومتر غربی) و بورگاس (۱۴۵ کیلومتر جنوب غربی).

 معماری و معماران کشور بلغارستان 

بلغارستان – صوفیه – مجموعه معماری لارگو

لارگو، یک مجموعه معماری بزرگ و برجسته از سه کلیسای کلاسیک گرای سوسیالیستی می باشد که در مرکز صوفیه، پایتخت بلغارستان واقع شده است. این بنای عظیم در دهه 1950 با قصد تبدیل شدن به سمبل شهر طراحی و ساخته شده است.  امروزه، این بنا  به عنوان یکی از نمونه های نخست از سوسیالیست کلاسیکگرایی معماری در جنوب شرقی اروپا، و همچنین به عنوان یکی از نشانه های اصلی صوفیه محسوب می شود. این مجموعه متشکل شده است از مجلس حزب سابق، مقر سابق حزب کمونیست بلغارستان که در حال حاضر از بین رفته و همچینین در حال حاضر توسط شورای ملی بلغارستان استفاده می شود.

مناطق زیادی در مرکز شهر صوفیه توسط بمباران  جنگ جهانی دوم  آسیب دیده اکه این ساختمان بخشی از آن بود ، بعدها، مرمت و بازسازی مجوعه لارگو  آغاز شد. یک از نمادهای این مجموعه ، ستاره سرخی به نشان از حزب دموکرات در بالای آن قرار داشت، اما پس از تغییرات دموکراتیک در سال 1989، نماد کمونیسم در  لارگو توسط هلیکوپتر برداشته شد و به جای آن  پرچم بلغارستان جایگزین شد. در دهه 1990، پیشنهاداتی برای  تغییر شکل کاخ ارائه شد چرا که این مجموعه یادآور تحمیل ایدئولوژی حزب کمونیست بود بنابراین ،عناصر معماری مدرنی برای آن ارائه شد. این تغییرات در سال 2006 به اتمام رسید.

کتابخانه ملی بلغارستان

کتابخانه ملی سیریل و متدیوس یا کتابخانه ملی بلغارستان توسط دو برادر دانشمند بلغاری در۱۸۷۸ در صوفیه تاسیس شد.

کتابخانه مجموعهٔ کاملی است از کلیهٔ انتشارات چاپی کشور، منابع معتبر خارجی در تمام زمینه‌ها ومجموعهٔ بزرکی از پیایندهای خارجی. تقریباً تمام انتشارات سازمان ملل متحد و انتشارات سازمان‌های بین‌المللی را دارد.

درزمان جنگ دوم جهانی ساختمان کتابخانه تماماً از بین رفت و فقط ۲۰۰ هزار کتاب از آن بجای ماند. ساختمان کتابخانه جدید در دسامبر ۱۹۵۳ افتتاح شد. موجودی کتابخانه بیشتر از ۶ میلیون جلد است که نسخه خطی بلغاری وخارجی و تعداد زیادی کتابهای نادر را نیز داراست .

کلیسای جامع الکساندر نوسکی صوفیه یک کلیسای جامع واقع در صوفیه، بلغارستان است.

ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۸۸۲ میلادی شروع شده و در سال ۱۹۱۲ به پایان رسید. ارتفاع این کلیسا در بلندترین نقطه ۵۴ متر و ارتفاع گنبد آن در بیرون ۴۵ متر می‌باشد.

ارتدکس بلغارستان
ایالت
بلغارستان
استان
صوفیه
Ecclesiastical or organizational status
کلیسای جامع

معماری و هنر بلغارستان

کلیسا معماری و هنر بلغارستان

کلیسا معماری و هنر بلغارستان

کلیسا معماری و هنر بلغارستان

کلیسا معماری و هنر بلغارستان

کلیسا معماری و هنر بلغارستان

کلیسا معماری و هنر بلغارستان

کلیسا معماری و هنر بلغارستان

توضیح معماری
معمار
الکساندر پومرانتسف
سبک‌ معماری
نئو-بیزانس
مراسم
۱۸۸۲
ساخته شده
۱۹۱۲
ویژگی‌ها
حداکثر ارتفاع
۵۴ متر (۱۷۴ فوت)
ارتفاع خارجی گنبد
۴۵ متر (۱۴۸ فوت)

(بیشتر…)

کشور قطر

کشور قطر

قَطَر کشوری عربی در جنوب غربی قارهٔ آسیا و در شرق شبه‌جزیره عربستان، در خاورمیانه و در بخش جنوبی خلیج فارس واقع شده‌است. قَطَر خود شبه‌جزیره‌ای کوچک‌تر واقع در شبه جزیرهٔ عربستان است که خلیج فارس آن را از غرب و شمال و شرق در بر گرفته‌است. پایتخت آن، دوحه است. قطر مرز مشترک زمینی با عربستان سعودی، و مرز دریایی با کشورهای بحرین و امارات متحده عربی دارد.

قطر به صورت امارتی مطلقه و ارثی از اواسط قرن ۱۹ میلادی توسط خاندان آل ثانی فرمانروایی می‌شود. قبل از کشف نفت، قطر عمدتاً به خاطر شکار مروارید و تجارت دریایی شناخته می‌شد. این کشور تا سال ۱۹۷۱ تحت‌الحمایه انگلستان بود. پس از استقلال به سبب درآمدهای سرشار نفتی و گازی، این کشور تبدیل به یکی از ثروتمندترین کشورهای منطقه گردید. تمام موقعیت‌های حساس حکومتی در قطر توسط خاندان آل ثانی یا افراد نزدیک آنان اداره می‌گردد. این کشور از سال ۱۹۹۲ روابط نظامی گسترده با ایالات متحده دارد.

قطر دارای ذخایر گستردهٔ نفتی و گازی است. مجله فوربس قطر را ثروتمندترین کشور جهان معرفی کرده است. قطر بالاترین شاخص توسعه انسانی بین کشورهای جهان عرب را داراست.

زبان رسمی این کشور عربی است از انگلیسی معمولاً به عنوان زبان دوم استفاده می‌شود. دین رسمی آن اسلام، واحد پول آن ریال و مساحت آن ۴۹۳، ۱۱ کیلومتر مربع است.

جمعیت قطر ۲٬۰۴۲٬۴۴۴ نفر است.  کمتر از یک‌سوم جمعیت قطر را قطری‌های اصیل تشکیل می‌دهند. به دلیل حضور زیاد کارگران مهاجر مرد، تنها حدود یک‌چهارم جمعیت این کشور را زنان تشکیل می‌دهند.

آشنایی با کشور سودان

آشنایی با کشور سودان

سودان ( درباره کشور سودان ، قاره افریقا  )

قاره آفریقا

کشور سودان
درباره کشور سودان ، قاره افریقا
درباره کشور سودان ، قاره افریقا

جمهوری سودان کشوری است در شمال خاوری آفریقا و پایتخت آن خارطوم است. سودان ۳۰ میلیون و ۸۹۴ هزار نفر جمعیت دارد و واحد پول آنپوند سودان است. بیش از ۹۷ درصد از مردم این کشور مسلمان‌اند. پیش از سال ۲۰۰۵ عربی تنها زبان رسمی سودان بود. در قانون اساسی سال ۲۰۰۵ عربی و انگلیسی، هر دو، به عنوان زبان‌های رسمی کشور اعلام شدند.

این کشور سومین کشور بزرگ آفریقا و نیز دومین کشور بزرگ عربی پس از الجزایر می‌باشد. سودان بزرگ‌ترین کشور آفریقا و و بزرگ‌ترین کشور جهان عرب بود تا این‌که در سال ۲۰۱۱ سودان جنوبی در پی برگزاری یک همه‌پرسی از این کشور جدا شد.

نام این کشور از عبارت عربی «بلاد السودان» گرفته شده‌است که به معنی «سرزمین سیاهان» است. کشور سودان در سال ۱۹۵۶ استقلال خود را از انگلیس به دست‌آورد. به استثنای یک دوره ۱۰ ساله بین سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۸۳ میلادی، کشور سودان از زمان کسب استقلال دستخوش ناآرامی سیاسی و جنگ داخلی بوده‌است. نظام قانونی این کشور برپایه شریعت اسلامی قرار داده شده‌است. این کشور با دو جنگ داخلی و جنگ دارفور روبه‌رو بوده و با مسائلی چون پاکسازی قومی و برده‌داری درگیر است.

در شاخص فساد اداری، این کشور به عنوان یکی از فاسدترین کشورهای جهان از نظر میزان فساد اداری و اختلاس ذکر شده‌است. بر پایه شاخص گرسنگی جهانی که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد سودان پنجمین کشور جهان از نظر گستردگی گرسنگی در میان اهالی است و از این نظر در وضعیت هشداردهنده‌ای به‌سر می‌برد .

آشنایی با سودان
جهان > آفریقا – همشهری آنلاین:
جمهوری سودان در شمال شرقی قاره آفریقا قرار دارد. این کشور، تا قبل از جدا شدن سودان جنوبی، دهمین کشور جهان از نظر وسعت بود
سودان از شمال با کشورهای مصر و لیبی، از غرب با چاد و آفریقا مرکزی ، از جنوب با سودان جنوبی و از شرق با اتیوپی واریتره همسایه است و دریای سرخ این کشور را‌ از   عربستان سعودی جدا می‌کند.

نام این کشور نامی عربی و به معنی سرزمین مردمان سیاه است. حدود 70 درصد مردم سودان از دین اسلام پیروی می‌کنند و پیروان ادیان بومی حدود 25 درصد و مسیحیان حدود 5 درصد جمعیت سودان را تشکیل می‌دهند. پایتخت این کشور خارطوم نام دارد و دارای یک جمعیت قابل توجه از مسیحیان است.

عمر البشیر
کشور سودان در سال 1956 استقلال خود را از انگلیس به دست آورد. به استثنای یک دوره 10 ساله بین سال‌های 1972 و 1983 میلادی، کشور سودان از زمان کسب استقلال دستخوش ناآرامی سیاسی و جنگ داخلی بوده است.

سازمان ملل متحد می‌گوید که در طول این جنگ‌های داخلی، که طولانی‌ترین جنگ داخلی آفریقا است، بیش از دو میلیون نفر جان خود را از دست داده‌اند و حدود چهار میلیون نفر نیز آواره شده‌اند.

اما سرانجام مردم جنوب کشور سودان 9 ژانویه سال 2011 در یک همه‌پرسی درباره استقلال از بخش شمالی شرکت کردند که نتیجه آن رای 99 درصدی به تشکیل کشورسودان جنوبی بود.

سرانجام پس از سال‌ها جنگ داخلی و گذشت 6 سال از معاهده صلح، سودان جنوبی روز 9 ژوئیه سال 2011 به شکل رسمی اعلام استقلال کرد و از کشور سودان جدا شد.

زمین‌های سودان دشت گسترده‌ای است و کوه‌ها و بلندی‌های آن در جنوب و دورترین نقطه غربی آن قرار دارند. سودان در منطقه مداری آفریقا است و آب و هوای آن در جنوب استوایی و در مرکز سافنا و در شمال قاره‌ای است.

سیاست در سودان

در سودان رئیس‌جمهور قدرت را در دست دارد. از سال 1989 تا کنون البشیر، رئیس‌جمهور سودان است. او با کمک نیروهای نظامی به حکومت دست یافت.

اعضای کابینه و حاکمان 26 ایالت این کشور را شخص رئیس جمهور تعیین می‌کند. یکی از مهمترین مخالفان البشیر در سودان حسن الترابی، سخنگوی مجلس این کشور بود. در سال 1999درگیری‌هایی بین این دو نفر ایجاد شد و الترابی از پستش برکنار شد.

این کار البشیر سبب شد مجلس دچار آشوب شود. البشیر قوانین خاص را در کشور وضع کرد. الترابی در سال 2001  به جرم اخلال در امنیت ملی دستگیر و زندانی شد.

بین این کشور با چاد در سال 2005 جنگ درگرفت.

اقتصاد در سودان

سودان از جمله کشورهای فقیر جهان محسوب می‌شود و حدود 80 درصد جمعیت سودان در بخش کشاورزی و دامداری فعالیت دارند که عمدتا به صورت سنتی اداره می‌شود.

این کشور دارای منابع نفت خام نیز هست که عمدتا در مناطق جنوبی واقع است و تولید آن در سال 2004 به حدود 200 هزار بشکه در روز رسید.

تولید ناخالص داخلی سودان 8/107 میلیارد دلار است. نیروی کار این کشور هفت میلیون و 415 هزار نفر است. 7/18 درصد از جمعیت در سن کار این کشور بیکار هستند.

40 درصد از مردم آن زیر خط فقر زندگی می‌کنند. نرخ تورم در آن 3/5 درصد است.

محصولات صادراتی این کشور شامل نفت و محصولات پتروشیمی، پنبه، کنجد، احشام، بادام زمینی، صمغ عربی و شکر است که به کشورهای ژاپن (48 درصد)، چین (31 درصد) و کره‌جنوبی (8/3 درصد) صادر می‌شود.

محصولات وارداتی به سودان بیشتر از کشورهای چین (7/17 درصد)، عربستان سعودی (9 درصد)، امارات متحده عربی (6/5 درصد)، مصر (2/5 درصد)، آلمان (1/5درصد) وهند (5/4درصد) وارد می‌شود.

دارفور و سودان

دارفور بخشی در غرب سودان است که از سال 2003 در آن درگیری‌هایی آغاز شده است. اهالی دارفور اکثرا آفریقایی‌تبار اما پیرو دین اسلام هستند اما از نحوه اختصاص بودجه دولتی ناخرسندند و دولت را متهم کرده‌اند که در این زمینه، بین آنان و اهالی عرب تبار منطقه تبعیض قایل می‌شود.

آفریقایی‌تباران دارفور، که گروه‌های مسلحی را برای مقابله با دولت مرکزی تشکیل داده‌اند، گفته‌اند که دولت گروه‌های شبه نظامی عرب تبار ایجاد کرده و آنها را برای سرکوب آفریقایی‌تباران به کار می‌برد.

جنگ داخلی دافور تاکنون هزاران کشته برجای نهاده و چند صد هزار نفر را آواره کرده است.

مردم سودان

39 میلیون و 379 هزار و 358 نفر در سودان زندگی می‌کنند که پس از جدایی سودان جنوبی حدود 8/5 میلیون نفر از جمعیت آن کاسته شد. اهالی سودان از قبایل گوناگون بعضا عربی تبار و برخی آفریقایی یا ترک تشکیل یافته‌اند که به سودان مهاجرت کرده‌اند.

میانگین سنی مردم آن 7/18 سال است. امید به زندگی در این کشور 11/49 سال است.
زبان رسمی کشور عربی است و زبان انگلیسی نیز در کنار زبان عربی در بعضی از ادارات دولتی بویژه در ولایات جنوبی به کار می‌رود.

واحد پول دینار سودانی است که از 10 قروش تشکیل شده و اسکناس‌های 25-50 و 100 دینار وجود دارد. در سودان هفته از شنبه شروع می‌شود و جمعه‌ها روز تعطیل رسمی است. منبع : همشهری انلاین – گرداوری گروه فن و هنر ایران زمین


دوران باستان

سردیس یک شاه نوبی.
سرزمین سودان از لحاظ تاریخی بخش‌های بزرگی از فرمانروایی‌های کوش و نوبیه را تشکیل می‌داده است.

نوبیه منطقه‌ای است در حاشیه رودخانه نیل که اکنون میان کشورهای مصر و سودان قرار گرفته است. نوبیه از دوران نوسنگی سکونت‌گاه انسان بوده و پس از آن نیز در حدود ۲۳۰۰ سال پیش از میلاد مسیح این منطقه دارای پادشاهی مستقلی شد و سپس جزو قلمرو تعدادی از فرعون‌های مصر قرار گرفت.

یکی از شاهان کوشی در سده هشتم پیش از میلاد به مصر حمله برد و بدین طریق، شاهان کوشی به مدت یک شده به عنوان دودمان بیست‌وپنجم از فرعون‌ها، بر مصر فرمان راندند. فرعون‌های کوشی در زمانی از جنوب کردفان تا صحرای سینا را در قلمرو خود داشتند. شاه پیه کوشید تا قلمرو خود را به خاور نزدیک گسترش دهد اما سارگون دوم، شاه آشور، او را شکست داد. کوشی‌های سودان سرانجام به‌دست آشوری‌ها شکست داده شده و از مصر رانده شدند.

ورود اسلام
تا آغاز سده هشتم میلادی شمال افریقا به اسلام گروید. دوره طولانی بازرگانی توسعه یابنده از طریق فعالیتهای اسلامی که با تغییر دین تدریجی بازرگانان سودان توسط شرکای بربرشان از صحرا همراه بود. دست کم تا سده نهم اسلام به بازارهای سودان غربی راه می‌یابد اما تأثیر اولیه آن اندک است. دومین دوران رشد و نفوذ اسلام درحوزه سواحل غربی بسمت جنوب صحرای افریقا و از جنوب تا کمربند سودان و منطقه نیل راه یافت. در این میان نقش بازرگانی و مهاجرتهای اقتصادی را در توسعه اسلام در قاره باید مهم شمرد. از سوی دیگر در حوزه سواحل شرقی افریقا، اسلام از طریق بازرگانان عرب برخاسته از سرزمینهای عرب‌زبان منطقه خاورمیانه و نیز خلیج فارس وارد کشورهای ساحلی گردید و البته گسترش اسلام در افریقای مرکزی نیز اتفاق افتاد اما نه مانند مناطق شرقی و غربی افریقا. اما، گسترش شرقی اسلام درجهت کمربند سودانی فقط از حدود سده ۱۱ تا ۱۴ میلادی به وقوع پیوست و البته از طریق حکومتهای دینی از قرن هفدهم تقویت و استوار گردید.

دوران ترکی و مهدوی

محمد احمد المهدی فرمانروای سودان.
تا سال ۱۸۲۰ که حکومت مشترک ترک و مصر بر سراسر شمال و جنوب سودان استقرار می‌یابد، اطلاعات محدودی از تاریخ و وضعیت سیاسی این کشور در دست است. تاریخ جدید سودان را باید از زمان لشکرکشی و ورود نیروهای نظامی محمدعلی پاشای مصری به ایالات سودان و فتح آن (۱۸۲۰-۱۸۲۱م.) آغاز کرد. حکومت مشترک دو کشور ترکیه و مصر تا سال ۱۸۸۱ ادامه یافت. با سلطه انگلستان بر مصر دامنه نفوذش را تا سودان گسترش داد. خدیو مصر اداره بخش اعظمی از سودان را به انگلیسی‌ها سپرد. پس از آن نیز ژنرال گوردون از طرف خدیو مصر، فرماندار کل سودان شد. بدین ترتیب سودان اگرچه رسمأ تحت کنترل مصریان بود، اما در واقع مستعمره بریتانیا به‌شمار می‌آمد.

جنبش مهدی سودانی که به جنبش المهدی معروف است در میان سال‌های ۱۸۸۰-۱۸۸۱. م به رهبری جوانی بنام محمد احمد ابن عبدالله، بر ضد حکومت ترکی-مصری سودان صورت گرفت. در سال ۱۸۸۰م.، و در بحبوحه بحران، مهدی سودانی با ادعای مهدویت، توانست طرفدارانی را گرد خود جمع کند و جنبشی را شکل دهد که به پیروزی مهدیون و شکست و خروج اشغالگران از سودان انجامید.

در ابتدای سال ۱۸۸۴ م. نیروهای محمد احمد در همه ایالات سودان حضور داشتند. اما هنوز حکومت محمد احمد تشکیل نشده بود. در فوریه ۱۸۸۴م. انگلستان با تغییر تاکتیک و به قصد سازش با محمد احمد مهدی سودانی، سودان را مستقل از مصر اعلام کرد و ژنرال گوردون را به مقام فرمانداری کل سودان منصوب کرد. محمد احمد پس ازآنکه ام دورمان را پایتخت خویش قرار داد در طی یک بیماری در ژوئن ۱۸۸۵م. درگذشت.

با مرگ محمد احمد بین پیروان او اختلاف افتاد و سرانجام «عبدالله» به همراه نیروهایش که به «انصار» معروف شدند، در سال ۱۸۹۱ توانستند کلیه مخالفان را سرکوب نمایند.اما دیری نگذشت که در سال ۱۸۹۶ در جنگ با نیروهای انگلیسی شکست خوردند و عبدالله به قتل رسید. در ادامه سلطه کامل انگلستان بر سودان نیروهای باقی‌مانده «المهدی» نیز در شهر «ام درمان» در جنگی با نیروهای انگلیسی شکست خورده و کاملاً منهدم شدند و به این شکل انگلستان سودان را تا ۶۰ سال تحت انقیاد کامل خود در آورد. در سال ۱۸۹۹ سودان به طور کامل مستعمره انگلستان گردید. در همین سال «سر ریچنالد وینگیت» در سمت فرماندار کل سودان سازمان اداری سودان را با اقتباس از تشکیلات انگلیسی پی‌ریزی کرد.

در سال‌های ۱۸۸۹و ۱۸۹۰م. خشکسالی و گرسنگی و بیماری‌های واگیردار، سودان را در کام خود کشید در چنین وضعیتی در سال ۱۸۹۶، انگلیس و فرانسه به ترتیب از شمال و از غرب وارد عملیات نظامی علیه دولت عبدالله شدند. نیروهای مشترک انگلیسی-مصری به فرماندهی لرد کیچنر در سپتامبر ۱۸۹۸ م. ام دورمان، مرکز دولت عبدالله را اشغال کردند و عبدالله با اندک نیروی باقیمانده‌اش به سمت کردفان عقب‌نشینی کردند وبدین طریق سودان عملأ مستعمره کامل بریتانیا شد.

دوره معاصر
پس از استقلال مصر در سال ۱۹۲۲، یکی از افسران سودانی به نام «علی عبداللطیف» با همکاری مصر جنبش استقلال طلبانه‌ای را آغاز کردند. در سال ۱۹۲۴ سرآغاز مبارزات مردم سودان علیه استعمار انگلستان به شمار می‌رود و کم‌کم فکر استقلال بین طبقات مختلف و دانشجویان سودانی رشد یافت. در سال ۱۹۴۳ حزب سیاسی «العشقاد» و حزب دیگری به نام «الامه» هر دو با هدف استقلال‌طلبی تأسیس شدند. در نوامبر ۱۹۵۳ سودانی‌ها برای اولین بار مجلس کشور خود، در انتخابات شرکت کردند و حزب «العشقاد» با ۵۱ کرسی به رهبری «اسماعیل ازهری» به پیروزی رسید. در سال ۱۹۵۵ مجلس موسسان ملی خواستار خروج کلیه نیروهای انگلیسی از این کشور شدند و در دسامبر همان سال مجلس سودان تصمیم به استقلال سودان به عنوان یک کشور مستقل و حاکم گرفت. نهایتاً در سال ۱۹۵۶ پرچم‌های بریتانیا و مصر از کشور سودان پایین کشیده شد و جشن استقلال در ژانویه ۱۹۵۶ بر‌گزار گردید.

بر همین اساس در سال ۱۹۵۸ «ابراهیم عبود» کودتا نمود، و در سال ۱۹۶۴ مجدداً یک دولت ائتلافی تشکیل شد. در سال ۱۹۶۹ سرهنگ «جعفر نمیری» کودتا نمود و طی ۱۶ سال دیکتاتوری خود را در توسعه روابط آمریکا با آمریکا ادامه داد. در سال ۱۹۸۵ ژنرال «سوار الذهب» با پشتیبانی حرکت‌ها و جنبش‌های مردم و گروه‌های سیاسی توانست با کودتای بدون خونریزی قدرت را دست بگیرد، اما اعلام کرد که با انتخابات و رأی مردم کنار خواهد رفت و قدرت را به شخص منتخب مردم واگذار خواهد کرد. به این صورت یک سال بعد، «صادق المهدی» از حزب الامه قدرت را به دست گرفت. در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۹، «ژنرال عمر البشیر» با یک حرکت نظامی بدون خونریزی حکومت المهدی را سرنگون و قدرت را به دست گفت و دولت «نجات ملی» را برقرار کرد. او طی انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۹۹۶ با اکثریت آرا رئیس جمهور سودان گردید.

جنگ دارفور

نقشه منطقه دارفور در غرب سودان.
در منطقه دارفور درگیری‌های خشن میان گروه‌های قومیتی، بر سر مالکیت زمین، امری رایج بود. در پایان دهه ۱۹۸۰ یک جنبش برتری‌جویانه عرب پا گرفت، که گفته می‌شد مورد حمایت معمر قذافی بود. گروه‌هایی مانند “فور”ها، “زغاوه”ها و “ماسالیت”ها احساس می‌کردند که دولت جانب عرب‌ها را گرفته است. آغاز جنگ دارفور را معمولاً سال ۲۰۰۳ می‌دانند، با این حال جنبش‌های شورشی پیش از آن شکل گرفته بودند. مقامات سازمان ملل در مارس ۲۰۰۴ گفتند که شبه نظامیان جنجوید هوادار دولت به قتل عام سازماندهی شده روستاییان غیر عرب در دارفور دست زده‌اند. “سند دوحه برای صلح در دارفور” در مه ۲۰۱۱ در قطر امضا شد. اما در سپتامبر ۲۰۱۲ درگیری با شورشیان در دارفور و کردفان جنوبی رخ داد. سازمان ملل متحد تعداد کشته‌شدگان جنگ دارفور را سیصد هزار تن و تعداد آوارگان آن را دو و نیم میلیون نفر تخمین زده است.

در چند سال اخیر، بزرگترین عامل تلفات جانی در دارفور، درگیری میان گروه‌های مختلف عرب بوده است. با اینکه تصور رایج درباره این درگیری، ستیز شورشیان آفریقایی‌تبار با دولت و اعراب دارفوری است، برخی گروه‌های کوچکتر آفریقایی‌تبار هم برای خارطوم جنگیده‌اند.

دیوان بین‌المللی کیفری در سال ۲۰۰۹ میلادی کیفرخواستی را علیه عمر البشیر به دلیل ارتکاب به جرایم جنگی در دارفور صادر کرد، اما او هنوز دستگیر نشده است. او متهم شده است که بر اقدام برای پاکسازی بخشی از جامعه فورها، زغاوه‌ها و ماسالیت‌ها نظارت کرده است.

جغرافیا

تقسیمات کشوری سودان پیش از جدایی سودان جنوبی
جمهوری سودان با یک میلیون و ۸۸۶ هزار و ۰۶۸ کیلومتر مربع گستره در شمال آفریقا و در کنار دریای سرخ، میان مصر و اریتره است. درازای کرانه‌های سودان به ۸۵۳ کیلومتر می‌رسد. همچنین این کشور از سوی شمال ۱۲۷۳ کیلومتر با مصر، از شمال باختری ۳۸۳ کیلومتر با لیبی، از سمت باختر ۱۳۶۰ کیلومتر با چاد، از سمت جنوب باختری ۱۱۶۵ با آفریقای مرکزی، از سمت جنوب با جمهوریسودان جنوبی و بالاخره از سمت شرق ۶۰۵ کیلومتر با اریتره مرز مشترک دارد.

بخش پهناوری از سودان را دشت‌های بزرگی تشکیل می‌دهد که به دست دره بزرگ رودخانه نیل به دو بخش خاوری و باختری جدا می‌شود. همچنین ۵ درصد از خاک این سرزمین را زمین‌های قابل کشت و ۴۶ درصد از آن را چراگاه‌های طبیعی شامل می‌شوند. پست‌ترین بخش سودان در کرانهٔ دریای سرخ هم سطح آبهای جهان است و بلندای بلندترین بخش این کشور در قله «کینیتی» به ۳۱۸۷ متر می‌رسد. آب و هوای سودان گرم و خشک است.

آب و هوا
زمین‌های سودان دشت گسترده‌ای است و کوه‌ها و بلندی‌های آن در جنوب و دورترین بخش باختری آن قرار دارد. کوه‌های نوبه در مرکز و کوه‌های دریای سرخ دربخش خاوری سودان هستند. سودان دربخش مداری آفریقا است و آب و هوای آن در جنوب استوایی و در مرکز سافنا و در شمال قاره‌ای است. بخش دریای سرخ خاوری دارای باران‌های زمستانی است و از مارس تا ژوئن (≈اسفند تاخرداد) درجه گرمای بالاست و در روز به ۴۲ و در شب ۲۷ درجه سلسیوس می‌رسد. با ریزش باران درجه گرما کاهش یافته و از ماهژوئیه تا اکتبر (≈تیر تا مهر) ادامه می‌یابد. از نوامبر تا فوریه (≈آبان تا بهمن) هوا گرم و معتدل شده و درجه گرما در روز به ۳۰ درجه و در شب ۱۶ و یا پائین‌تر می‌رسد.

مردم

ایالات شمالی و مرکزی سودان     منطقه دارفور     منطقه شرقی سودان     منطقه ابیه     کردفان جنوبی و ایالات نیل آبی
هماهنگ با تازه‌ترین برآورد، جمهوری سودان بیش از ۳۴ میلیون نفر جمعیت دارد که ۴۵ درصد از آنها زیر ۱۴ سال، ۵۳ درصد بین ۱۵ تا ۶۵ سال و ۲ درصد بقیه بیشتر از ۶۵ سال سن دارند.

نرخ رشد سالانه جمعیت سودان ۶٪۳ درصد است. این کشور به ازای هر هزار نفر از جمعیت خود ۵۸/۳۴ نفر نرخ زاد و ولد، ۲۸/۱۲ نفر نرخ مرگ و میر و ۷/۰ نفر نرخ کوچ کردن دارد. امید به زندگی در بین مردان سودانی به ۴۹/۵۵ سال و در زنان این کشور به ۶۶/۵۷ سال می‌رسد.

از سوی دیگر ۵۲ درصد از ساکنان کشور سودان پیش از جدا شدن سودان جنوبی، از نژاد سیاهپوستان آفریقایی، ۳۹ درصد عرب و ۸ درصد از نژاد قبیله «بجا» بودند اما امروزه بیشتر مردم سودان از نژاد عرب سودانی می‌باشند اما در بعضی بخشهای جنوبی و همچنین در دارفور اکثریت با نژاد سیاه است.

دین در سودان 
دین

درصد

مسلمان

۹۷٪
مسیحی

۳٪
مسلمانان ۹۷ درصد، و ۳ درصد باقی‌مانده را پیروان ادیان محلی آنیمیست و مسیحیان و قبطی‌ها تشکیل می‌دهند.همچنین اقلیتی از پیروان مذهب شیعه دوازده امامی در شهرهای خارطوم، ام درمان، شندی، ابوزبد، پورت سودان و دیگر استان‌های این کشور زندگی می‌کنند.

مسلمانان سودان اکثراً مالکی مذهب و بخش زیادی از آنان تابع فرقه‌های تصوف و مقید به آداب و رسوم آنان هستند. انبوه مکتب‌خانه‌های قرآنی که به کودکان خردسال تلاوت و حفظ قرآن را با همان لوح‌های چوبی قدیم آموزش می‌دهند از ویژگی‌های جامعه سنتی و مذهبی سودان بشمار می‌آید.

عربی زبان رسمی سودان است و زبان انگلیسی زبان دوم به شمار می‌آید.

دست کم ۹/۵۹ درصد از مردان و ۹/۴۴ درصد از زنان بالای ۱۵ سال سودان باسوادند. جنگ‌های خونین سودان با همسایگان و درگیری‌های داخلی این کشور از پیشرفت امکانات و بهداشت در این کشور جلوگیری کرده‌است. این کشور در چند سال گذشته از داشتن غذا و بهداشت بی‌بهره بوده‌است.

استان‌ها

استان‌های سودان
کشور سودان به ۱۵ استان بخش گردیده‌است که به آنها ولایت می‌گویند، نام این استان‌ها و مراکز آنها در فهرست زیر آمده‌است:

دریای سرخ – بورتسودان
جزیره – ود مدنی
دارفور جنوبی – نیالا
کردفان جنوبی – کادوقلی
استان خارطوم – خارطوم
سِنار – سنجه
دارفور شمالی – فاشر
کردفان شمالی – ابیض
شمالیه – دنقلا
دارفور غربی – جنینه
قضارف – قضارف
کسلا – کسلا
رود نیل – دامر
نیل سفید – ربک
نیل آبی – دمازین

۱۰ استان سودان در روز ۱۸ تیر سال ۱۳۹۰ مستقل و کشور سودان جنوبی را بوجود آوردند این استانها عبارتند از:

استوائیه شرقی – کبویتا
استوائیه غربی – یامبیو
استوائیه وسطی (نام قدیم: بحرالجبل) – جوبا
بحرالغزال شمالی – اویل
بحرالغزال غربی – واو
جونقَلی – بور
دریاچه‌ها – رمبیک
نیل بالا – ملکال
واراب – واراب
وحدت – بانتیو

اقتصاد
جنگهای داخلی، ناپایداری دیرین دستگاه سیاسی، ویژگی‌های بد آب و هوایی، پایین بودن ارزش کالاهای تولیدی در بازار جهانی و سیاستهای نادرست اقتصادی از عمده دلایل تنگ دستی اقتصادی سودان به شمار می‌رود. کم و بیش ۸۰ درصد از نیروی کار این کشور در بخش کشاورزی کار می‌کنند ولی این بخش بیشتر غیرمکانیزه و پیشرفت چندانی نداشته‌است. صنایع سرپای سودان نیز بیشتر در زمینه فرآوری و تبدیل فراورده‌های کشاورزی ایجاد شده‌اند.

سودان کشوری با اقتصاد نفتی بود و از درآمدهای نفتی‌اش رو به رشد اقتصادی بود تا این‌که سودان جنوبی، از این کشور جدا شد و ۷۵ درصد از منابع نفتی سودان را گرفت. گوشه‌گیری کشور سودان در جهان، آسیب‌های به فراوانی به اقتصاد این جمهوری وارد کرده‌است ولی دولت این کشور به تازگی تصمیم گرفته تا با استفاده از الگوهای خارجی به بهبود بخش نفت بپردازد.

میزان تولید ناخالص داخلی سودان در سال ۱۹۹۹ به ۴/۱۱ میلیارد دلار رسید که دست کم ۴۱ درصد از آن مربوط به بخش کشاورزی، ۱۷ درصد مربوط به بخش صنعت و ۴۲ درصد مربوط به بخش خدمات است. نرخ رشد تولید ناخالص داخلی این کشور در پایان سال ۱۹۹۹ میلادی به ۴ درصد رسید، درحالی که میانگین نرخ یاد شده در میان سالهای ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸ (۹۵/۲-) درصد بود.

سودان کشور تهی‌دستی است به طوری که درآمد سرانه ملی آن به تازگی از ۳۲۰ دلار فراتر نرفته‌است و دست کم ۴۷ درصد از مردم آن در زیر خط فقر زندگی می‌کنند. نرخ تورم این کشور کم و بیش ۲۰ درصد است و شاخص بهای کالا و خدمات مصرفی آن رشدی برابر با ۱۶ درصد در سال دارد. سودان نزدیک به ۱۲ میلیون تَن نیروی کار دارد و نرخ بیکاری آن بیش از ۴۰ درصد است.

از سوی دیگر این کشور گنجایش تولید یک میلیارد و ۸۱۵ میلیون کیلووات ساعت انرژی الکتریکی دارد.

سودان دارای اندوخته‌های سرشار از سنگ آهن، نفت، مس، کروم، روی، تنگستن، میکا، نقره و طلاست. تولید طلای سودان در آستانه سال ۲۰۰۰ میلادی به حدود ۵ تن در سال رسید. پارچه، سیمان، فراورده‌های نفتی، شکر، صابون و کفش مهمترین تولیدات صنعتی سودان هستند. بیشترِ فراورده‌های کشاورزی این سرزمین را پنبه، ارزن، خرما و سبزیجات هستند.

سودان در سال ۱۹۹۹ بالغ بر ۵۸۰ میلیون دلار کالا به خارج فرستاد که بیشتر شامل پنبه، کنجد و دام‌های اهلی بود. عربستان سعودی، ایتالیا، آلمان، مصر، فرانسه، ژاپن و چین بزرگترین خریداران کالا از سودان هستند.

این کشور همچنین در سال ۱۹۹۹ میلادی بیش از ۴/۱ میلیارد دلار کالا خرید که بیشتر شامل مواد خوراکی، فراورده‌های نفتی، کالاهای صنعتی، ماشین آلات و ماشین‌های ترابری، دارو و دستگاه‌های پزشکی، پوشاک و پارچه بود. چین، فرانسه، انگلستان، آلمان، ژاپن، هلند و کانادا در ردیف عمده‌ترین صادرکنندگان کالا به سودان قرار دارند.

سودان نزدیک به ۲۴ میلیارد دلار بدهی خارجی دارد که دست کم ۵/۷ میلیارد دلار از آن کوتاه مدت است. واحد پول سودان «جنیه» است و پس از جدایی جنوب از شمال و از دست دادن منابع نفتی و جنگلی، نرخ تورم در این کشور افزایش زیادی داشته‌است و هر دلار آمریکا کم و بیش با 5/5 جنیه سودان خریداری می‌شود. (نرخ برابری ژوئن2011)

ارتباطات
در سودان بیش از پانصد هزار شماره تلفن ثابت و میلیون ها شماره تلفن همراه وجود دارد. مردم این جمهوری امواج ۱۲ ایستگاه رادیویی (AM)، یک ایستگاه رادیویی (FM) و یک ایستگاه رادیویی با طول موج کوتاه را دریافت می‌کنند و برنامه‌های تلویزیون سودان از راه ۳ شبکه دولتی در سراسر کشور پخش می‌شود.

از نظر ویژگی ترابری و راههای رفت‌وآمد نیز نزدیک به ۵۳۱۱ کیلومتر راه آهن، ۱۱ هزار و ۹۰۰ کیلومتر جاده اصلی و فرعی، ۵۳۱۰ کیلومتر راه آبی، ۷ بندر ماهی گیری و بازرگانی، ۶۱فرودگاه بزرگ و کوچک در سودان وجود دارد که تنها یک فرودگاه از آنها توانایی پذیرش هواپیماهای پهن پیکر را داراست. مهمترین بندر این کشور پورت سودان است.

افغانستان

افغانستان

Flag_of_Afghanistan.svg

افغانستان با نام رسمی جمهوری اسلامی افغانستان (به پشتو: د افغانستان اسلامی جمهوریت) کشوری محصور در خشکی در آسیای میانه است. این کشور حدفاصل آسیای میانه، جنوب غربی آسیا و خاورمیانه می‌باشد و پایتخت آن کابل است. همسایگان افغانستان،پاکستان در جنوب و شرق، ایران در غرب، تاجیکستان و ازبکستان و ترکمنستان در شمال و چین در شمال شرقی هستند.

افغانستان ۶۵۲٬۸۶۴ کیلومتر مربع مساحت چهل‌و یکمین کشور وسیع دنیا است و جمعیت آن در سال ۲۰۱۳ بیش از ۳۱ میلیون نفر بوده که آن در رتبه چهل‌ودوم پرجمعیت‌ترین کشورهای دنیا قرار می‌دهد. فارسی دری و پشتو زبان‌های رسمی این کشور و اسلام دین رسمی آن است. بیش از سه دهه جنگ افغانستان را به یکی از کشورهای خطرناک و فقیر دنیا تبدیل کرده‌است. تولید ناخالص ملی سرانه این کشور در سال ۲۰۱۴ بر اساس ارزش اسمی دلار معادل ۶۹۵ دلار است و بر اساس برابری قدرت خرید به ۱۱۷۷ دلار می‌رسد. این کشور در سال ۲۰۱۱ باشاخص توسعه انسانی ۰٫۳۹۸ در رتبه ۱۷۲ دنیا قرار گرفته‌است.

افغانستان در دوران باستان از نقاط کانونی در راه ابریشم و مسیرهای مهاجرت انسان‌ها بوده‌است. باستان‌شناسان شواهدی از سکونت انسان‌ها تا بیش از ۵۰،۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح به‌دست آورده‌اند. نخستین تمدن‌شهری ممکن است در این قلمرو در بین ۳،۰۰۰ تا ۲،۰۰۰ سال قبل از میلاد آغاز شده باشد.

این کشور در محل ژئواستراتژیکی مهمی قرارگرفته که خاور، جنوب، باختر و آسیای میانه را به هم وصل می‌کند. از روزگار باستان، این سرزمین شاهد فتوحات نظامی بسیاری از جمله توسط اسکندر مقدونی، شاهنشاهی مائوریا، مسلمان عرب، چنگیز خان و دیگران بوده‌است. همچنین محل پاگیری امپراتوری‌های متعددی از جمله دولت یونانی بلخ، شاهنشاهی کوشان، ارغون شاهان، هیاطله،کابل‌شاهان، سامانیان، صفاریان، غزنویان، سلسله غوریان، و تیموریان و پادشاهی درانی بوده‌است.

تاریخ سیاسی افغانستان مدرن در سده ۱۸اُم با برخاست قبایل پشتون (که در گذشته افغان نامیده می‌شدند)، زمانی که در سال ۱۷۰۹ میلادی سلسله هوتکی با سرپرستی میرویس هوتکی حکومت خود را در قندهار ایجاد کردند، و به صورت دقیق‌تر و گسترده‌تر زمانی آغاز شد که احمد شاه درانی امپراتوری درانی را در سال ۱۷۴۷ ایجاد کرد.پایتخت آن در سال ۱۷۷۶توسط تیمور شاه از قندهار به کابل منتقل شد و بخشی از قلمرو آن به امپراتوری‌های همسایه در سال ۱۸۹۳ واگذار شد. در اواخر سده ۱۹، افغانستان به یک دولت حائل در “بازی بزرگ” بین امپراتوری‌های انگلیس و روس تبدیل شد. در تاریخ ۱۹ اوت ۱۹۱۹، پس از جنگ سوم افغان و انگلیس و امضای معاهده راولپندی این کشور دوباره کنترل امور خارجه خود را از بریتانیا پس گرفت که استقلال خود را توسط امان‌الله شاه اعلام نمود.

از اواخر دهه ۱۳۵۰ شورش مجاهدین افغان علیه حکومت متحد شوروی افغانستان این کشور را درگیر جنگی طولانی کرد که در طول یک دهه جان بیش از یک میلیون افغانی را گرفت. این جنگ پس از پیروزی مجاهدین بر دولت دکتر نجیب نیز میان گروه‌های مختلف مجاهدین ادامه یافت.طالبان در میانه‌های دهه ۱۳۷۰ کنترل بیشتر مناطق افغانستان را به دست گرفتند اما با حمله ائتلاف بین‌المللی به رهبری آمریکا در سال ۱۳۸۰ حکومت را از دست دادند. در دسامبر ۲۰۰۱، شورای امنیت سازمان ملل یک نیروی بین‌المللی به نام آیساف را مامور کمک به حفظ امنیت و دولت جدید افغانستان به ریاست حامد کرزی کرد. افغانستان در حال حاضر در عین حال که با مقاومت مسلحانه طالبان و گروه‌های دیگری همچون شبکه حقانی و حزب اسلامی حکمتیار درگیر است، به کندی و با حمایت جامعه بین‌المللی در حال بازسازی است.

پیـش شـمـاره كشـورهـای جـهـان

پیـش شـمـاره كشـورهـای جـهـان

پیـش شـمـاره كشـورهـای جـهـان

لیـسـت پیـش شـمـاره كشـورهـای جـهـان

لیـسـت كـدهـا یا پیـش شـمـاره كشـورهـای جـهـان

کشورهای جهان پیش‌شماره تلفن کشورهای جهان پیش‌شماره تلفن شماره تلفن کشورهای جهان

لیـسـت كـدهـا یا پیـش شـمـاره كشـورهـای جـهـان

پیـش شـمـاره كشـورهـای جـهـان

در این قسمت كد یا پیش شماره كشورهای جهان قرار داده شده است. این لیست بر اساس حروف الفبا مرتب شده است.
كد یا پیش شماره هر كشور عددی است كه برای برقراری تماس با اتباع آن كشور، باید قبل از وارد كردن شماره تلفن، آن را وارد نمائید. این پیش‌شماره‌هـا یك استاندارد جهانی است و در این استاندارد به هر كشور یك عدد به عنوان پیش شماره تلفن و موبایل تعلق گرفته است.
پیش شماره ایران 98، از آن امارات 971، برای تركیه 90 و پیش شماره آمریكا عدد 1 میباشد. پیش شماره سایر كشورها به قرار زیر است:

کشورهای جهان پیش‌شماره تلفن کشورهای جهان پیش‌شماره تلفن شماره تلفن کشورهای جهان

پیش شماره های کشورهای جهان

نام کشورکد

آرژانتین

54

آفریقای جنوبی

27

آفریقای مرکزی

236

آلبانی

55

آلمان

49

آنگولا

244

اتیوپی

251

اردن

962

ارمنستان

374

اروگوئه

598

اسپانیا

34

استرالیا

61

استونی

372

اسلوواکی

421

اطریش

43

افغانستان

93

اوکراین

380

اکوادور

593

الجزایر

213

امارات متحده عربی

971

اندونزی

62

انگلستان

44

اوگاندا

256

ایالات متحده آمریکا

1

ایتالیا

39

ایران

98

ایرلند

353

ایسلند

354

برزیل

55

برمه

95

بلاروس

395

بلژیک

32

بلغارستان

359

بنگلادش

880

بنین

229

بوریکینافاسو

226

بوروندی

257

بولیوی

591

پاراگوئه

595

پاکستان

92

پرتغال

351

پرو

51

پورتوریکو

1809

تانزانیا

255

تایلند

66

ترکیه

90

توگو

1+

تونس

216

جاماییکا

1809

جزیره موریس

230

جمهوری چک

420

جمهوری کنگو

243

جی بو تی

253

چین

86

چاد

235

دانمارک

45

دماغه سبز

238

دومینیکن

767

رواندا

250

روسیه

7

رومانی

40

زامبیا

260

زلاند نو

64

زیمباوه

263

ژاپن

81

سائوتومه

239

ساحل عاج

225

سائوتومه225
سن مارینو378
سوازیلند

268

نام کشورکد

سری لانکا

94

سنگاپور

65

سنگال

221

سن لوسی

1758

سودان

249

سوریه

963

سومالی

252

سوئد

46

سوییس

41

سیشل

248

شیلی

56

عربستان سعودی

966

عراق

964

غنا

233

فرانسه

33

فلسطین اشغالی

972

فنلاند

358

فیلیپین

63

قبرس

357

قطر

974

کامبوج

855

کامرون

237

کانادا

1

کرواسی

385

کره

82

کلمبیا

59

کنگو

242

کنیا

254

کوبا

53

کومور

269

کویت

965

گابون

241

گواتمالا

502

گینه

224

گینه نو

675

گینه استوایی

224

گینه بیسائو

245

لائوس

856

لبنان

961

لتونی

371

لوکسامبورگ

352

لهستان

48

لیبی

218

لیتوانی

370

ماداگاسکار

261

ماسدونیا

389

مالت

356

مالزی

60

مالی

223

مجارستان

36

مراکش

212

مصر

20

مکزیک

52

موریتانی

222

موزامبیک

258

مولداوی

40

موناکو

377

نپال

977

نروژ

47

نیجر

227

نیجریه

234

نیکاراگوئه

505

ونزوئلا

58

ویتنام

 84

هانیتی

509

هلند31
هند

91

یمن967
یوگوسلاوی381
یونان

30

 

 

WhatsApp chat