0 Items
درودگری , نجاری , صنایع چوب , درودگری چیست ؟

درودگری , نجاری , صنایع چوب , درودگری چیست ؟

درودگری

درودگری- درودگری یا نجاری شغلی با قدمت چند هزار ساله

نجاری . درودگری، هنر و تجارت برش ، کار بر روی چوب و اتصال چوبها به یکدیگر است . این اصطلاح شامل هر دو جنبه چوب از نظر ساختاری و قاب بندی و مواردی مانند درها ، پنجره ها و راه پله ها است.

درودگری یا همان نجاری از زیرگروه های صنایع چوب است که از دیرباز بشر به آن مشغول بوده است. این حرفه در دهه های گذشته از جایگاه ویژه ای در میان مشاغل برخوردار بوده است. در این مقاله سعی بر این است که به توضیح مفاهیم کلی درودگری بپردازیم و شما را با این هنر قدیمی هرچه بیشتر آشنا کنیم.

تعریف درودگری

هنر درودگری در اصل همان هنرنمایی فرد درودگر روی چوب است به این منظور که قطعات چوب را به شکل دلخواه برش بدهد و کنار هم بچیند و از ترکیب آن ها با هم، وسیله ای کاربردی یا با مصرف تزیینی بسازد. همچنین هنر چوب تراشی و کنده کاری روی چوب و ساخت سازهای موسیقی هم جزو هنر زیبای نجاری یا درودگری به حساب می آیند.

تاریخچه درودگری

درودگری- صندلی یافت شده در تپه چشمه علی در جنوب شرق تهران یا همان شهر ری

درودگری- صندلی یافت شده در تپه چشمه علی در جنوب شرق تهران یا همان شهر ری
درودگری- صندلی یافت شده در تپه چشمه علی در جنوب شرق تهران یا همان شهر ری

در زبان فرانسه قدیم واژه ای به معنی کالسکه ساز وجود داشت که واژه کنونی نجاری یا درودگری از آن مشتق شده است. چوب و ابزارآلات ساخته شده از چوب از آغازین دوران وجود بشر بر روی کره خاکی مورد توجه و استفاده بوده است. از چوب به عنوان ابزار کشاورزی، ماهیگیری، ساخت سر پناه، ساخت وسایل منزل، ساخت کشتی، سوزاندن و گرم شدن و غیره استفاده می شده است، اما متأسفانه به این دلیل که چوب در گذر زمان دچار پوسیدگی می شود، بقایای سازه های چوبی قدیمی یافت نمی شوند یا یافتنشان بسیار دشوار است.

درودگری هنری با قدمت چند هزار ساله است و شواهد وجود چاه آب ساخته شده با چوب بلوط در 7000 سال قبل در آلمان شرقی دیده شده است. در مصر باستان در نقاشی های 2000 سال قبل از میلاد تصاویر تخت و صندلی چوبی مشاهده می شود. حدود 400 سال بعد از میلاد، کار با چوب به عنوان یک هنر مطرح شد و محبوبیت و مقبولیت زیادی پیدا کرد.

در جای جای دنیا اثر این هنر اصیل با سازه هایی با قدمت های مختلف به چشم می خورد. ایران نیز از این امر مستثنی نیست و درودگری و کار با چوب نقش بسزایی در زندگی ایرانیان داشته است. گفته می شود که هنر درودگری در ابتدا از مصری ها شروع شده و در گذر زمان به چین و بعد از آنجا به یونان، بابل، ایران و سایر ممالک و تمدن ها رسیده است.

از جمله قدیمی ترین نمونه های چوبی دیده شده در ایران، می توان به صندلی یافت شده در تپه چشمه علی در جنوب شرق تهران یا همان شهر ری توسط اریک اشمیت در سال های 1934تا1936 دانست. این صندلی متعلق به نیمه دوم هزاره ششم قبل از میلاد و به رنگ قرمز است که در موزه ملی ایران به نمایش گذاشته شده است. در منطقه املش در استان گیلان هم نمونه ای صندلی قدیمی متعلق به دو هزار سال قبل از میلاد کشف شده است.

استفاده از چوب به عنوان وسایل کاربردی مثل لوازم منزل، صندلی، وسایل آشپزخانه و غیره در دوران قبل از اسلام هم رایج بوده است، ولی عمدتا این وسایل نمایی ساده و بدون نقش و نگار داشتند و وسایل زیبا و پر نقش و نگار مختص پادشاهان و منازل آن ها بود. بعد از اسلام، از سازه های چوبی زیبا و تراش خورده بیشتر در درب اماکن متبرکه، منبر مساجد، ضریح ها و … استفاده می شود و هنرهایی مانند منبت کاری، معرق کاری، مشبک، خراطی، ارسی، گره چینی و غیره هم پدید آمدند.

ابزار درودگری

درودگری- ابزارآلات درودگری

درودگری- ابزارآلات درودگری
درودگری- ابزارآلات درودگری

هنر درودگری یا نجاری جزو هنرهایی است که گستردگی بالایی دارد و در گذر زمان ابزارآلات گوناگونی ابداع و وارد حیطه این صنعت شده اند و در دوران های مختلف به تکامل خود رسیده اند. از جمله این ابزارآلات می توان به چند مورد زیر اشاره کرد :

  • انواع اره نجاری
  • دریل
  • گندگی
  • کمپرسور هوا
  • اور فرز
  • رنده در انواع برقی و دستی
  • جعبه ابزار
  • پولیشر
  • زاویه سنج
  • متر و گونیا
  • مغار و چکش
  • پیستوله
  • رطوبت سنج
  • سنباده زن
  • میخ کوب و منگنه کوب
  • و غیره

نکته ای که باید به آن توجه کرد این است که ابزار نام برده شده در این قسمت صرفا جهت اطلاعات اجمالی بوده و ابزارآلاتی که در هنر درودگری و نجاری به کار گرفته می شوند، بسیار گسترده تر از این فهرست هستند.

جایگاه درودگری در ایران

درودگری- کلبه ساخته شده از چوب

درودگری- کلبه ساخته شده از چوب

از گذشته دور تا به امروز، کشور ایران با داشتن جنگل های شمالی مخصوصا در خطه گیلان و مردم هنر دوست، حرف زیادی در صنعت درودگری داشته است؛ به طوری که درودگری و نجاری جزو مشاغل پر رونق مردم گیلان بوده است و گیلان را به عنوان مهد تمدن چوب ایران می شناسند. علاقه به چوب و حرفه درودگری به قدری زیاد و عمیق است که در بعضی از مناطق حتی خانه هایشان را هم از چوب می ساخته اند و این خانه ها باعث صرفه جویی در مصرف انرژی می شدند و این امر به این علت است که به خاطر طبیعت به خصوص چوب، داخل این خانه ها در تابستان خنک و در زمستان گرم است.

درودگری- منبت کاری

درودگری- منبت کاری
درودگری- منبت کاری

اما متأسفانه امروزه با ورود مدرنیته به جوامع مختلف دنیا از جمله ایران، جایگاه این هنر کمی کمرنگ تر شده است و به موارد کمتری محدود شده است. دیگر افراد تمایلی به داشتن خانه ها یا کشتی و قایق های چوبی ندارند، ولی همچنان از چوب برای سازه های داخل منزل، نظیر مبلمان، دکوراسیون داخلی، وسایل تزئینی و غیره استفاده می شود و هنرمندان مختلف در زمینه هایی نظیر خراطی، منبت کاری، معرق کاری، مشبک و غیره مشغول به کار هستند.

چگونه درودگری را بیاموزیم؟

اهمیت آموزش در کارهای مختلف مخصوصا کارهای فنی و هنری بسیار بالا است، زیرا بدون گذراندن دوره های آموزشی خوب، فرد مجبور است هر آزموده ای را دوباره بیازماید و این کار باعث اتلاف وقت و انرژی و حتی کاهش انگیزه و علاقه فرد برای ادامه مسیر می شود.

هنر درودگری و کار با چوب نیز از این قاعده مستثنی نیست. برای آموزش این هنر کلاس ها و راه های مختلفی وجود دارد که در اینجا به بررسی برخی از آن ها می پردازیم:

کارآموزی در کارگاه های خصوصی

این نوع کارگاه ها زیاد برای یادگیری نجاری و درودگری مناسب نیست، زیرا هدف اصلی آن ها آموزش به افراد نیست؛ بلکه ساخت سازه های چوبی و کسب درآمد است. این نوع آموزش معمولا بدون دستمزد است. کارآموزی که وارد این کارگاه ها می شود، معمولا کارهایی که به وی سپرده می شود را گاه به طور مداوم برای ماه های طولانی انجام می دهد و از یادگیری تکنیک های دیگر باز می ماند. این نوع آموزش به طور کلی بازدهی آموزشی پایینی دارد.

اگر فرد نه به عنوان کارآموز، بلکه به عنوان یک فرد حقوق بگیر هم وارد این کارگاه ها شود، باز هم امکان کار با تمامی دستگاه ها را ندارد و فقط در قسمتی که کارفرما تعیین کرده است، مشغول به کار می شود که این امر هم با هدف آموزش همخوانی ندارد.

کلاس های کوتاه مدت دولتی و سازمانی

در این کلاس ها مدارک قابل قبول و معتبری صادر می شود، ولی بیشتر از این که علم و دانش در کار نجاری مهم باشد، داشتن مهارت مهم است و این کلاس ها به دلایل مختلف روی تبحر هنر آموزان تمرکز لازم را نمی گذارند. هنرجویان بعد از گرفتن مدارک این کلاس ها و در زمان استخدام در شرکت های خصوصی، باید مهارت خود را به کارفرما ثابت کنند. یکی دیگر از نقاط ضعف این گونه کلاس ها این است که بعضا مطالبی که در کوتاه مدت می توان آموزش داد را در بازه زمانی بلند مدت ارائه می دهند و عملا از نظر زمانی مقرون به صرفه نیست؛ البته از نکات مثبت این روش می توان به وجود ابزارآلات پیشرفته در کارگاه های آموزشی اشاره کرد.

 هنرستان های فنی و حرفه ای و دانشگاه های دولتی و آزاد

فرد با ورود که این هنرستان ها در دوران تحصیل خود می تواند به بهترین وجه و با امکانات نسبتا خوب، مطالب مرتبط با صنعت درودگری را فرا گرفته و بعد از ورود به دانشگاه، در رشته های صنایع چوب یا مهندسی سازه های چوبی تحصیلات خود را تا سطح دکتری ارتقاء دهد؛ ولی این نوع فراگیری هم زمان بر است.

کلاس های کوتاه مدت و بلند مدت خصوصی

هدف اصلی این کلاس ها، آموزش نجاری به صورت کاملا تخصصی است تا هنر آموزان بتوانند با استفاده از امکانات موجود در کارگاه، به سطح مهارتی مورد نیاز و مطلوب خود برسند و به راحتی در شرکت های خصوصی استخدام شوند. این کلاس ها علم و مطالب تئوری دانشگاهی را با تجربه عملی ادغام کرده و یک بازدهی مطلوب ارائه می دهند. اگر فرد برای گرفتن مجوز نیاز به مدرک سازمان فنی و حرفه ای داشت، خیلی راحت می تواند با اطلاعاتی که از این کلاس ها کسب کرده است در آزمون سازمان فنی و حرفه ای شرکت کرده و مدرک اخذ نماید.

معایب شغل درودگری

ساعت کاری این شغل بالا است و اگر فرد بخواهد سفارشی را به موقع تحویل دهد، شاید مجبور باشد چندین روز پیاپی را به صورت مدام و حتی شبانه به کار مشغول شود. گاه برای انجام بعضی از پروژه ها، فرد مجبور است در شرایط آب و هوایی نا مناسب مشغول به کار شود.

شغل درودگری خطراتی از قبیل آتش سوزی، گرد و غبار و آسیب به سیستم تنفسی، سر و صدای بالا، آسیب های بدنی و مخصوصا آسیب به چشم و غیره را دارد؛ اما با این حال علاقمندان در این زمینه به راحتی می توانند با استفاده از ابزارآلات استاندارد و رعایت نکات ایمنی لازم، سلامت خود را حفظ کنند.

مهارت ها و خصوصیات مورد نیاز برای یک درودگر

درودگری- وسایل ایمنی در نجاری

درودگری- وسایل ایمنی در نجاری
درودگری- وسایل ایمنی در نجاری
  • داشتن سطح مهارتی مطلوب بعد از گذراندن دوره های آموزشی برای انجام کارهای عملی
  • داشتن خلاقیت و نوآوری برای خلق سازه های منحصر به فرد
  • حس مسئولیت پذیری و وقت شناسی برای تحویل به موقع سفارشات
  • شناخت انواع چوب و انتخاب چوب مناسب برای هر سازه
شناخت انواع چوب و انتخاب چوب مناسب برای هر سازه
شناخت انواع چوب و انتخاب چوب مناسب برای هر سازه
  • توانایی در علم ریاضی برای اندازه گیری و برش
  • تمایل برای نصب وسایل چوبی در محل
  • داشتن دید هنری در درودگری
داشتن دید هنری در درودگری
داشتن دید هنری در درودگری
  • توانایی بدنی مطلوب برای کار با ابزارآلات و قطعات چوب سنگین
  • توانایی هماهنگی بین دست و چشم برای اندازه گیری و برش دقیق چوب
  • رعایت نکات ایمنی

نویسنده: رحیم نعمتی لیمائی

مطالب مرتبط با صنایع چوب و درودگری :

راسته نجاری خیابان پیروزی

راسته نجاری خیابان پیروزی

درودگران تهران

«چوب زنده است، حتی وقتی قطع شود باز هم انرژی‌اش را حفظ می‌کند و همین انرژی باعث سرزندگی و نشاط فردی می‌شود که با آن سر و کار دارد. اوایل کار در این حوزه همیشه فکر می‌کردم این من هستم که روی چوب تأثیر می‌گذارم. اما هرچه گذشت متوجه شدم که این تأثیر دو طرفه است و چوب هم روی ما اثر می‌گذارد. کار با چوب ویژگی‌های زیادی دارد که یکی از آنها صبور شدن آدم‌هاست.»

راسته نجاری خیابان پیروزی منحصر به‌ فردترین محدوده شرق تهران است
دنیای چوبی پدر ژپتوها!
شهر > شهری – پرنیان سلطانی- خبرنگار:
«دنیای چوبی». این بهترین عبارتی است که می‌توان با آن راسته قدیمی نجاری خیابان پیروزی در محدوده شرق تهران را توصیف کرد. کافی است کمی از هیاهو و شلوغی میدان شهدا فاصله بگیرید تا به یکباره وارد دنیای دیگری شوید؛
دنیایی از جنس چوب با افرادی که فارغ از ترافیک و سر و صدای شهر، مشغول خلق آثار مختلفی از تنه درختان هستند. اینجا راسته نجاری‌های منطقه 14 است؛ جایی که از حدود صد سال پیش در اختیار کارگاه‌های نجاری است و درودگران در آنها در و صندلی می‌سازند، تابلو و تندیس خلق می‌کنند و از چوب بی‌جان اشیایی ماندگار می‌آفرینند. در یکی از روزهای گرم و بلند تابستانی، پا به این دنیای چوبی گذاشته و در آرامش محض کارگاه‌های نجاری با پدر ژپتوهای خیابان پیروزی همکلام شدیم که حاصل آن را در ادامه خواهید خواند.

میدان شهدا، خیابان آریایی پور، کوچه معززی نشانی سرراستی است که ما را به راسته نجاری شرق تهران می‌رساند جایی که به گفته درودگران قدیمی روزگاری درشکه خانه «محمد حداد» بوده و از حدود 100 سال پیش به یکی از مهم‌ترین راسته‌های نجاری شهر تهران تبدیل شده است. این‌طور که مو سپید کرده‌های محله شکوفه و خیابان پیروزی می‌گویند،

این گاراژ قدیمی در گذشته‌های نه چندان دور، به نوعی آژانس شرق نشینان تهرانی بوده و هرکسی که قصد عزیمت به محدوده‌ای از پایتخت را داشته، از درشکه خانه حداد درخواست درشکه می‌کرده. تا اینکه بعد از فوت او، پسرانش گاراژ را به چند نجار می‌فروشند و از آن پس این گاراژ قدیمی با معماری منحصربه‌فرد و سقف‌ها و دیوارهای آخری‌اش، به یکی از مهم‌ترین راسته‌های نجاری شهر تهران تبدیل می‌شود.

2 هزار نفر را نجار کرده‌ام!
در بزرگ آهنی ورودی گاراژ که روی آن نوشته «نجاری قلی زاده» نشان می‌دهد راه را درست آمده‌ایم. انتهای کوچه معززی جایی است که راسته نجاری‌های منطقه 14 آغاز می‌شود و کمی جلو تر یک در آهنی دیگر که به خیابان «بهجتی گونه» ختم می‌شود، محدوده این بازار چوبی را مشخص می‌کند. در این راسته نجاری که در آن 7 کارگاه چوب وجود دارد، از هرکسی سراغ قدیمی‌ترین نجار این محدوده را می‌گیریم، همه کارگاه ابتدایی راسته را نشانمان می‌دهند؛ کارگاه پیرمرد دوست‌داشتنی و خوش برخوردی که 62 سال از عمر 72 ساله‌اش را در این صنعت گذرانده است.

«منصور قلی زاده» که اهالی محل او را «آقا منصور» صدا می‌کنند، درباره ورودش به دنیای درودگری می‌گوید: «10 سالم بود که با پدرم از قم به تهران آمدیم و در اینجا به‌ واسطه پسر عمویم با کار چوب آشنا شدم. از همان زمان مشغول یادگیری این حرفه شدم و زیر نظر فارغ‌التحصیلان هنرستان صنعتی تهران، آموزش درودگری دیدم.

تا اینکه از سال 1340 در یکی از کارگاه‌های این راسته مشغول به کار شده و کارم را به‌طور رسمی آغاز کردم. 7 سال که گذشت، صاحب کارم قصد کرد مغازه‌اش را بفروشد. کمی پس‌انداز داشتم. پول هم قرض کردم و در نهایت در سال 1347 کارگاهش را با مبلغ 2 هزار تومان خریدم. چند سال بعد در سال 1355 نیز ملک 200متری کارگاه فعلی‌ام را با مبلغ 200 هزار تومان خریدم و از آن روز به بعد در همین کارگاه مشغول کار هستم.»

آقا منصور که این روزها دوران بازنشستگی‌اش را سپری می‌کند، ادامه می‌دهد: «یک زمانی در این کارگاه 15 شاگرد داشتم و با همان بچه‌ها صندلی‌های کل تهران را می‌ساختیم، اما حالا دیگر بازنشسته شده‌ام و بیشتر به خاطر سرگرمی و علاقه‌ای که به چوب دارم و همچنین آموزش به بچه‌های علاقه‌مند اینجا هستم.»

قدیمی‌ترین درودگر راسته نجاری خیابان پیروزی توجه مان را به 2 پسر بچه نوجوانی که در انتهای کارگاه مشغول کار هستند، جلب می‌کند و ادامه می‌دهد: «اغراق نیست اگر بگویم تا امروز 2 هزار نفر را نجار کرده‌ام و سعی دارم تا زمانی که سرپا هستم، هرچه از این کار می‌دانم، به نسل جدید انتقال بدهم.

اما متأسفانه از بین بچه‌های امروز کمتر کسی حاضر است وارد محیط کار شود. کار ما کمی سخت است و استادکار شدن در آن صبر و پشتکار می‌خواهد، اما بچه‌های امروز به دنبال کار راحت و پشت میزی هستند. جوان‌های ما باید کار با این عنصر زنده و طبیعی را یاد بگیرند. که اگر این اتفاق بیفتد و دولت هم حمایتش را از درودگری بیشتر کند، می‌توانیم با بهترین کشورهای دنیا در این حوزه نظیر سوئد، نروژ، دانمارک و ایتالیا رقابت کنیم.»

هوای همسایه‌ها را داریم

حدود 10 سال پیش در محله خاوران یک شهرک صنعتی افتتاح شد تا صنایع به اصطلاح آلاینده و مزاحم صنعت ساختمان از جمله فروشندگان چوب و تخته، درودگران و مبل سازان، آهن کاران، آلومینیوم کاران و فلزکارشان به آنجا کوچ کنند. تقریباً هم این اتفاق افتاد. اما راسته نجاری خیابان پیروزی هنوز هم در شرق تهران پا برجاست و به‌ نوعی آخرین بازمانده نجاری‌های پایتخت به حساب می‌آید.

قبل از اینکه از قدیمی‌ترین مغازه این راسته با سقف‌های گنبدی شکل و آجری اش بیرون بیاییم، از آقا منصور می‌پرسیم مگر قرار نبود همه کارگاه‌های نجاری به خارج از شهر منتقل شوند؟ چطور شما هنوز اینجا هستید؟ که پاسخ می‌دهد: «ما با بافت مسکونی فاصله داریم و به همین دلیل نه سر و صدایمان بیرون می‌رود و نه تراشه‌های چوب مشکلی برای اهالی ایجاد می‌کند. ضمن اینکه خودمان هم واقعاً رعایت می‌کنیم و هوای همسایه‌ها را داریم. ظهرها دستگاه‌ها را روشن نمی‌کنیم تا سر و صدا نشود. عصرها هم زود کارهایمان را جمع می‌کنیم تا به شب و ساعت استراحت مردم نخورد.»

از قبل می‌دانیم امین مردم محله است و حتی رابط ازدواج جوان‌های محدوده میدان شهدا و خیابان پیروزی است. برای همین وقتی می‌گوید مردم هم دلشان می‌خواهد ما اینجا باشیم، تعجب نمی‌کنیم. می‌گوید: «لطف خدا شامل حالم شده و در تمام این سال‌ها همیشه مورد اعتماد مردم بوده‌ام. اهالی محل هر مشکلی که داشته باشند، برای حل آن به اینجا می‌آیند. همیشه هم هر‌ کاری که از دستم برآمده برایشان انجام داده‌ام. برای همین کسی مشکلی با کار ما که ندارد و حتی، عصرها هم برایمان چای، شربت، میوه و شیرینی می‌آورند تا خستگی‌مان در شود.»

کار با چوب آدم را صبور می‌کند

از آقا منصور خداحافظی می‌کنیم و در دالان باریک کارگاه‌های نجاری به راه می‌افتیم تا با چند نفر دیگر از درودگران این راسته هم صحبتی داشته باشیم. هنوز چند قدمی از کارگاه نجاری قلی زاده دور نشده‌ایم که به کارگاه «علی‌اصغر خسروآبادی» می‌رسیم؛ کارگاهی که به‌ صورت شراکتی با 2 بانوی فارغ‌التحصیل دانشگاه هنر اداره می‌شود و گاهی در آن دوره‌های آموزشی کار با چوب هم برقرار است.

خسروآبادی 45 ساله که از سال 1374 کار با چوب را آغاز کرده و دوره‌های معرق، منبت، مشبک و پیکرتراشی را گذرانده و حتی مدرک درودگری درجه یک فنی و حرفه‌ای دارد، بعد از بازنشستگی از صنایع دریایی وزارت دفاع به راسته نجاری خیابان پیروزی آمده و در یکی از کارگاه‌های 7گانه این شهر چوبی مشغول کار شده است.

خسروآبادی در پاسخ به این سؤال که چرا برای روزهای بازنشستگی، کار با چوب را انتخاب کرده، می‌گوید: «چوب زنده است، حتی وقتی قطع شود باز هم انرژی‌اش را حفظ می‌کند و همین انرژی باعث سرزندگی و نشاط فردی می‌شود که با آن سر و کار دارد. اوایل کار در این حوزه همیشه فکر می‌کردم این من هستم که روی چوب تأثیر می‌گذارم. اما هرچه گذشت متوجه شدم که این تأثیر دو طرفه است و چوب هم روی ما اثر می‌گذارد. کار با چوب ویژگی‌های زیادی دارد که یکی از آنها صبور شدن آدم‌هاست.»

سؤال که از ابتدای ورود به راسته نجاری ذهنمان را به خود مشغول کرده می‌پرسیم: «با این همه خاصیت، چرا این حرفه مانند سال‌های گذشته رونق ندارد؟‌» و با این پاسخ مواجه می‌شویم: «متأسفانه ما ایرانی‌ها در کار گروهی و تیمی ضعیف هستیم. در دنیای درودگری بی‌نهایت کارگاه انفرادی داریم که تجهیز این کارگاه‌های انفرادی واقعاً هزینه‌بر است و از عهده هرکسی بر نمی‌آید. در حالی که اگر با مداخله مسئولان، کارگاه‌های بزرگ نجاری داشته باشیم، ورود افراد به این حوزه راحت‌تر می‌شود.

همچنین در این مورد خاص متأسفانه دانش نسل قبل به خوبی به ما منتقل نشده و به همین دلیل باید زمان زیادی را صرف یادگیری و کسب تجربه کنیم. اما هیچ‌کدام از این دغدغه‌ها در قبال نگرانی از آینده این صنعت هیچ نیست! چراکه ما در تمام این سال‌ها فقط درخت قطع کرده‌ایم و جای آنها هیچ درختی نکاشته‌ایم. همین باعث می‌شود در آینده دیگر چوبی برای کار نداشته باشیم و مجبور باشیم میز و صندلی‌ها را به صورت آماده یا دست‌کم مواد اولیه کار درودگری را از کشورهای دیگر وارد کنیم.»

حمایت از صنعت کاران

کم‌کم بلند می‌شویم تا خسروآبادی به ساخت سفارش‌های میز و صندلی و استندهای چوبی‌اش برای کافی‌شاپ ها برسد و ما هم تا سر ظهر نشده و کارگاه‌ها فعال هستند، با یکی دیگر از درودگران این راسته هم‌کلام شویم. این‌طور که قلی زاده گفته، در این راسته 7 کارگاه نجاری وجود دارد که با احتساب 5 کارگاه داخل گاراژ، 2 تای آنها باید بیرون از این فضا و داخل خیابان بهجتی‌ گونه باشند.

به همین دلیل از در آهنی انتهای گاراژ خارج می‌شویم تا به کارگاه یکی از قدیمی‌های این راسته در داخل خیابان برسیم. صاحب مغازه «داود ابراهیمی» است؛ مردی 53 ساله که می‌گوید از 10 سالگی کار چوب انجام می‌دهد. از ابراهیمی می‌پرسیم مردم بیشتر چه سفارش‌هایی می‌دهند که پاسخ می‌دهد: «در، کمد دیواری، جاکفشی و سقف‌های چوبی، بیشترین سفارش‌های ما هستند.»

شاید به دلیل همین خدمت رسانی های ضروری است که کارگاه‌های نجاری خیابان پیروزی هنوز هم پا برجا هستند. موضوعی که ابراهیمی با تجربه 20 سال حضور در این راسته نیز آن را تأیید می‌کند و می‌گوید: «کارگاه‌های نجاری نیاز شهر هستند و به نظر من نمی‌توان آنها را از بافت شهری جدا کرد.

به‌ عنوان مثال خود شما اگر در خانه‌تان خراب شود، می‌توانید به راحتی آن را به اینجا بیاورید و با 10، 20 هزار تومان تعمیرش کنید. اما اگر این کارگاه‌ها نبودند، فقط باید 100 هزار تومان پول وانت می‌دادید تا در خانه‌تان را به شهرک صنعتی خاوران ببرید.»

صحبت‌های خسروآبادی که به اینجا می‌رسد، سر درد دل «محمود محبی» یکی از دوستان ابراهیمی که او هم از نوجوانی نجار بوده، باز می‌شود و می‌گوید: «با وجود اینکه نجاری بعد از تراشکاری، دومین کار مهم صنعت است، اما متأسفانه این روزها، حال خوشی ندارد.

در همه جای دنیا صنعت کاران مورد حمایت قرار می‌گیرند، اما متأسفانه در کشور ما هیچ حمایتی از صنعت‌کار نمی‌شود. در حال حاضر حدود 200 نجار حرفه‌ای در سراسر کشور داریم که اگر زمینه را برای کار آنها و آموزش به جوان‌ها فراهم نکنیم، خیلی دور نیست که با از بین رفتن این 200 نفر، صنعت نجاری هم در کشورمان به دست فراموشی سپرده شود. بنابراین اگر می‌خواهیم تا چند سال آینده به واردکننده محصولات چوبی تبدیل نشویم و خودمان بتوانیم در داخل نیاز شهروندان در این حوزه را تأمین کنیم، مسئولان باید هرچه سریع‌تر فکری به حال این موضوع کنند.»

عقربه‌های ساعت، 12 ظهر را نشان می‌دهد و این یعنی دیگر وقت رفتن شده است. با ابراهیمی و محبی که مشغول کار روی چوب‌های ورقه شده هستند خداحافظی می‌کنیم، راه رفته را دوباره باز می‌گردیم و از راسته نجاری‌های خیابان پیروزی بیرون می‌آییم. جایی که با وجود همه مشکلات ریز و درشتی که دارد، آرامش در آن حرف اول و آخر را می‌زند. آرامشی از جنس کار با تنه درختان در دنیای متفاوتی که همه چیز آن چوبی است.

منبع : http://hamshahrionline.ir/details/412053/City/city-affairs

نجاری تهران 

انتقال صنوف به شهرک های صنعتی

انتقال صنوف به شهرک های صنعتی

انتقال صنوف به شهرک های صنعتی

بازار چوب تهران , شهرک صنعتی خاوران , سایت درودگران تهران

بازار چوب تهران , شهرک صنعتی خاوران , سایت درودگران تهران

اصناف از استقرار در شهرک‌ها چه گیرشان می‌آید؟

صفیه رضایی – گروه صنایع کوچک: انتقال اصناف به داخل شهرک‌های صنعتی یا ایجاد شهرک‌های صنفی – تخصصی می‌تواند مزایای زیاد داشته باشد؛ ازجمله اینکه باعث کاهش صنوف آلاینده در شهرها می‌شود و در مقابل صنوف با حفظ زمین و ملک خود در شهر می‌توانند امتیازات دریافت زمین را در شهرک‌های صنعتی به‌دست آورند.

این سازوکار در همه شهرهای کشور در حال پیگیری است. به‌عنوان نمونه پیش‌بینی شده که امسال ۲۰۰ مورد از صنوف در شهرک‌های صنعتی استان هرمزگان ساماندهی شوند.
ساماندهی اصناف در شهرک‌های صنعتی اقدامی است که از سوی سازمان صنایع کوچک و اتاق اصناف در حال پیگیری است و چندین بخش برای بررسی و تحلیل دارد؛ نخست اینکه این اقدام چه کمکی به صنوف می‌کند و دوم اینکه کدام یک از اصناف در این دایره ساماندهی چینش می‌شوند؟ علاوه بر این، چه تسهیلاتی برای اصناف مستقر در شهرک‌های صنعتی درنظر گرفته می‌شود؟ آیا این تسهیلات مشابه امتیازاتی است که به واحدهای صنعتی مستقر در شهرک‌ها داده می‌شود یا متفاوت است؟ این سوالات به همراه یک فرضیه مطرح می‌شود؛ فرضیه‌ای بر این مبنا که انتقال صنوفی که به لحاظ حجم فعالیت‌ها آلایندگی بیشتری برای محیط‌زیست دارند، می‌تواند کمک موثری به چیدمان مدرن شهری باشد. در این میان زمانی موضوع ساماندهی و انتقال اصناف به بیرون از شهرها جذابیت پیدا می‌کند که بدانیم قرار است شهرک‌های صنفی – تخصصی نیز برای آنها احداث شود. این رویه در تمامی استان‌های کشور در حال پیگیری است.

اولویت‌های ساماندهی
در این گزارش به بررسی وضعیت ساماندهی اصناف در شهرک‌های صنعتی استان هرمزگان پرداخته‌ایم؛ استانی با ۲۲ شهرک و ناحیه مصوب که ۱۸ مورد از آنها بهره‌برداری شده است. بهمن غلامپور، مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی بندرعباس توضیحات کامل و جامعی در این زمینه دراختیار صمت قرار داد. وی گفت: برای ساماندهی صنوف در استان پیش‌بینی‌های لازم شده تا جایی که برآورد می‌شود امسال ۲۰۰ مورد از صنوف در کل استان در شهرک‌های صنعتی ساماندهی شوند. تا کنون نیز بیش از ۱۰۰ مورد از صنوف در شهرک‌های صنعتی مشغول ساخت‌وساز شده‌اند. البته از آنجا که زیرساخت‌های لازم در شهرک‌های صنعتی فراهم است آمادگی ساماندهی بیش از ۲۰۰ مورد از صنوف را نیز در امسال داریم.
غلامپور افزود: مجموعه اصناف در بندرعباس (شهرک صنعتی گمبرون)، میناب (شهرک صنعتی میناب)، شهرک صنعتی رودان، حاجی‌آباد(شهرک صنعتی شماره۲)، بندرخمیر و شهرک صنعتی شماره ۲ بستک ساماندهی می‌شوند. به علاوه اینکه در شهر بستک و بندر لنگه شهرک صنفی در دست احداث و راه‌اندازی است.
مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی بندرعباس گفت: در ساماندهی اصناف اولویت اصلی با صنوف آلاینده است. مانند در و پنجره‌سازی، ام‌دی‌اف‌سازی و نجاری. مصالح ساختمانی، تعمیرات خودرو و واحدهای صنفی تولیدکننده قطعات بتنی نیز در اولویت بعدی قرار دارند.

وی درباره مختصات تعداد واحدهای صنعتی به واحدهای صنفی در استان هرمزگان گفت: مجموع واحدهای صنعتی در شهرک‌های صنعتی استان به ۱۰۰۰ مورد نمی‌رسد در حالی که مجموعه صنوف تنها در شهر بندرعباس بیش از ۶هزار مورد است. این موضوع اهمیت ساماندهی اصناف در شهرها را بیشتر نشان می‌دهد. همچنین به دلیل کمبود فضای شهرها بهتر است اصناف در شهرک‌های صنعتی قرار بگیرند. تلاش شرکت شهرک‌های صنعتی هم این است که آنقدر جذابیت را در شهرک‌های صنعتی زیاد کند که اصناف خود با رغبت بخواهند در شهرک‌ها فعالیت کنند.

 

مزایای ساماندهی

غلامپور درباره امتیازات در نظر گرفته شده برای اصناف مستقر در شهرک‌های صنعتی نیز گفت: تمامی امتیازاتی که برای واحدهای صنعتی لحاظ می‌شود برای اصناف مستقر نیز در نظر گرفته می‌شود مانند یارانه آموزش و تسهیلات واگذاری زمین. در این میان اگر واحدهای صنفی، تولیدی و صنعتی در قالب شرکت باشند مانند بقیه واحدهای مستقر در شهرک‌های صنعتی از معافیت‌های مالیاتی برخوردار می‌شوند.
مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی بندرعباس درباره مزایای استقرار اصناف در شهرک‌های صنعتی نیز گفت: هزینه زمین در شهرک‌های صنعتی به نسبت هزینه آن در داخل شهر برای اصناف ارزان‌تر تمام می‌شود. به علاوه اینکه شرکت شهرک‌های صنعتی برای اصناف سوله بزرگ درنظر گرفته است. در برخی از شهرک‌های صنعتی نیز ۵۰ سوله کارگاهی در دست احداث داریم که به صورت اقساط بلندمدت دراختیار صنوف قرار می‌گیرد.
غلامپور گفت: جذابیت ساماندهی اصناف در شهرک‌های صنعتی یا در یک شهرک صنفی زمانی است که این واحدهای صنفی در یک جا متمرکز می‌شوند؛ اجتماعی که می‌تواند سبب جذب مشتری‌های زیادی برای آنها شود تا مانند یک بازار بورس پیشرفت بسیاری کنند.
چالش‌ها و موانع
با وجود اینکه غلامپور مزایای بسیاری برای طرح ساماندهی اصناف در شهرک‌های صنعتی برشمرد به نظر می‌رسد چالش‌ها یا دلهره‌هایی از سوی اصناف در این طرح وجود داشته باشد چرا که برخی از اصناف در شهرها خود مالک زمین هستند و صلاح نمی‌دانند که ملک خود را ترک کنند. عبدالمجید جلالی، رییس اتاق اصناف بندرعباس به این چالش‌ها و مقاومت‌ها از سوی صنوف اشاره کرد. وی در توضیحات بیشتری به صمت گفت: وجود کارگاه‌ها و اصناف در بافت سنتی قدیم شهرها پسندیده بوده است اما امروزه این قاعده نتیجه نمی‌دهد. معماری جدید در شهرها و سبک مدرن ایجاب می‌کند که صنوف آلاینده به بیرون از شهرها منتقل شوند.
جلالی گفت: البته انتقال کارگاه‌ها و اصناف به خارج از شهرها جزو وظایف شهرداری‌ها است اما در برخی از استان‌ها این کار انجام نمی‌شود. در دولت گذشته نیز پیشنهاد شد که زمین‌هایی آماده و به صنوف آلاینده داده شود. با این حال پیگیری‌ها نتیجه‌ای نداشت. تا اینکه با همکاری سازمان صنایع کوچک قرار شده اصناف به شهرک‌های صنعتی انتقال یابند اما ممکن است آنها در این زمینه مقاومت کنند.
وی افزود: انتقال اصناف به داخل شهرک‌های صنعتی برای صنوف امتیازاتی دارد؛ چراکه زمین و ملک صنوف در داخل شهر پابرجا می‌ماند و فقط کارگاه آنها وارد شهرک‌های صنعتی می‌شود. در این حالت دفتر مرکزی و کار یک صنف در داخل شهر مستقر خواهد ماند.
رییس اتاق اصناف بندرعباس گفت: با وجود امتیازات ساماندهی در شهرک‌های صنعتی برای اصناف، استقبال اصناف شهرستان‌ها از این طرح بیشتر از مرکز استان بوده است.

خلاصه کلام

به گزارش صمت درحال‌حاضر خسارت‌های ناشی از انتشار آلاینده‌ها در تهدید سلامت و بهداشت انسان‌ها از اهمیت بیشتری برخوردار شده و به دنبال آن موضوع انتقال اصناف آلاینده به خارج از محدوده شهرها به یکی از مهم‌ترین استراتژی‌های دولت‌ها در این زمینه مبدل شده است. هرچند قانون درباره مشاغل مزاحم تدابیری اندیشیده و ممانعت‌هایی در زمینه تاسیس و تغییر مکان این مشاغل به عمل می‌آورد اما به نظر اجرای این موارد قانونی و تسریع در روند اجرایی آن به تدوین قوانین دیگری نیاز دارد. در این میان انتقال اصناف و صنایع آلاینده باید به گونه‌ای دقیق و جامع برنامه‌ریزی شود تا بتوان مشکلات را در هنگام اجرای طرح، رفع کرد. نکته دیگر اینکه ایجاد تجمع‌هایی از اصناف در شهرک‌های صنفی – تخصصی مزیت‌هایی دارد؛ ازجمله اینکه باعث گسترش بازار و افزایش تقاضا برای محصولات آنها می‌شود. به عبارتی، دیگر نیاز نیست آنها به‌دنبال جذب مشتری بروند بلکه به مرور زمان مصرف‌کنندگان هستند که به آنها مراجعه می‌کنند مانند بازار یافت‌آباد که مرکز مبل تهران شده است. نکته دیگر اینکه باید در ساماندهی اصناف اولویت‌بندی‌ها به تناسب شهر و منطقه رعایت شود تا این طرح مطلوب‌تر اجرایی شود.

برچسب: صفحه ۱۱, شماره ۶۵۰

(بیشتر…)

درودگری , نجاری , صنایع چوب , درودگری چیست ؟

فارسی بر نجاری با اره فرنگی

درود بر شما

آموزش مجازی

فارسی بر نجاری با اره فرنگی

نجاری و درودگری 

برای ایجاد یک برش دقیق لازم است تیغ در راستای صحیح حرکت کند. برای این کار در برخی مواقع به یک الگو نیاز است، بخصوص زمانی که باید یک زاویه خاص مانند 20 یا 95 درجه را برش دهید. زوایای 90 درجه، زاویه 45 درجه، زاویه 22.5 همه بر روی تنظیمات اغلب دستگاه ها قابل دسترس هستند.

در این گالری تصاویر انواع فارسی بر، و الگو برای ساخت و اجرای دقیق را گردآوری کرده ایم.

فارسی بر نجاری. زاویه بر

فارسی بر نجاری. زاویه بر

فارسی بر نجاری. زاویه بر

فارسی بر نجاری. زاویه بر

فارسی بر نجاری. زاویه بر

فارسی بر نجاری. زاویه بر

کارگاه نجاری خاچاطوریان

کارگاه نجاری خاچاطوریان

سال 1367 تهران

من با کارگاه نجاری خاچاطوریان آشنا شدم .  آن زمان در حال تحصیل بودم , همان نظام قدیم آموزش و پرورش .

در نظام قدیم شما باید یک روز در هفته در کارگاهی مشغول به کار می شدی و نام این شیوه اموزش طرح کار بود .

پدرم اول به اصرار به تحصیل در رشته ریاضی فیزیک داشت و حتی یک سال هم در رشته ریاضی فیزیک درس خواندم .ولی بعد از آن انصراف دادم و به هنرستان صنعتی قدس در میدان آرژانتین رفتم . در هنرستان خیلی چیز ها یادگرفتیم مانند حساب فنی ، رسم فنی ، آشنایی با ابزار دقیق و دستی نجاری .

همزمان پدرم مرا به کارگاه برادران خاچاطوریان فرستاد تا علاوه بر تحصیل تجربه کار در یک مجموعه حرفه ای را هم داشته باشم .

آن زمان دستگاه دیوالت THEWALLT  تازه امده بود . در کارگاه برداران خاچاطوریان علاوه بر دستگاه دیوالت تجهیزانی مانند پرس گرم ، دستگاه های نجاری ایتالیایی مانند پنج کاره , اره های روسی مثل قطع کن و دورکن , گندگی و اره فلکه و یک مجموعه بسیار بزرگ از ابزار های دستی و بادی هم وجود داشت .

من با اینکه در کارگاه پدرم با ابزار آلات بزرگ نجاری از کودکی کارمیکردم در کارگاه خاچاطوریان تا سه سال اجازه کار با ابزار برقی را نداشتم . چون سن کمی داشتم و تجربه زیادی از نظر اقای خاچاطوریان نداشتم .

از سال سوم شروع به کار با تجهیزات برقی سبک کردم و بعنوان کمکی پای دستگاه پنجکاره مشغول بکار شدم که یک بار هم انگشت سبابه را به تیغ زدم و یک روز هم خانه استراحت کردم .

در کارگاه خاچاطوریان که توسط دو برادر به نامهای یقیش و ساهاک اداره می شد من کلید دار هم بودم صبح تا ظهر وردست آقای یقیش بودم . آقا یقیش ادم آرام و بسیار خوبی بود . یک انسان شریف که دین و اعتقادات ما ایرانیان هم خیلی پابند بود و احترام زیادی می گذاشت . بخصوص به امام حسین . وقتی دسته عزاداری امام حسین رد می شد , آقا یقیش درب را می بست و جلو در می ایستاد .

اقا ساهاک که اغلب ساعت 10 صبح به بعد می آمد بسیار از نظر فنی ماهر بود و کارهایی می ساخت که هنوزهم به نظرم اکثر نجارها نمی توانند بسازند ، مانند تخت خواب صدف .

از اثار خاص این انسان با تخصص میتوانیم به موارد زیر اشاره کنیم :

تخت خواب صدف از یک سرتخت بزرگ تشکیل شده است که به شکل صدف است . دقیقا خود صدف که بخش بالایی آن باز میشد .

ساخت رولز-رویس به سفارش بانک ملی در نمایشگاه بین المللی تهران سال 68

خانه ما قلهک خیابان یخچال بود و حقوق من روزی 9 تومن بود . روزی 9 تا 10 ریالی ، برنامه هر روز صبح مت حرکت به سمت سید خندان بود ، من سر خیابان خواجه عبدالله انصاری پیاده می شدم و از انجا یک ماشین دیگه سوار می شدم تا بنی هاشمی و پیاده میرفتم تا کارگاه . کرایه از دوراهی قلهک تا سر خواجه عبدالله 2 تومن و 15 ریال هم میدادم تا سر 45 متری رسالت .

صبح ساعت 7 کارگاه را باز می کردم, اگر زمستان بود بخاری را روشن میکردم و اگر تابستان بود کارگاه را تمیز میکردم و کنار دست استاد یقیش کار میکردم تا ساهاک می رسید . اقای ساهاک فقط با من کار میکرد وخیلی فشار می اورد . بیشتر اوقات تا ساعت 12 شب کار میکردیم و از طرف دیگه صبح ساعت 7 باید کارگاه را باز میکردم . نزدیک به 5 سال هروز کار من این بود .

از پروژه هایی که با آقای خاچاطوریان حضور داشتم ساختمان اقای ایروانی در لواسان بود که در آن زمان مجموعه ای از درب و پنجره های قوس دار با قفل های نیمه اتوماتیک تجهیز می شد .

ساختمان دکتر فرهانی در منطقه شیراز شیخ بهایی نیز از نظر طراحی و فنون درودگری یک اثر خاص و منحصر بفرد بود .

استاد کاران آن زمان کارگاه نجاری خاچاطوریان :

1 . استاد فاضل هرندی نجار و مرمت کار سقف عمارت های دمشق و شام در سوریه

2 . استاد داود ناطقی

3 . استاد ورژ سرپرست کارگاه

4 . و برادران خاچاطوریان

 

 

WhatsApp chat